Wednesday, November 23, 2011

விடுதலை


விடுதலை




காலை வேளை 5 மணியாகி இருந்தது . தூரத்தே சேவல் ஒன்று காலை விடிவதற்குக் கட்டியங் கூறியது .இருட்டுக்கும் பகலுக்கும் நடந்த போரில் இருட்டு தோல்வியைத் தழுவிக் கொண்டிருந்தது . எனக்குப் பக்கத்தில் படுத்திருந்த றொனியன் காலை நக்கி அதன் சந்தோசத்தைக் காட்டியது . இன்னும் கடைசி மகள் எழுந்திருக்கவில்லை . நான் மெதுவாக எழும்பி உடம்பை சிவருக்கு முட்டுக்குடுத்துக் கொண்டு இருந்தேன் . இடுப்பில் கட்டி இருந்த மூத்திரப்பை முட்டியிருந்தது . எனக்கு வாய் நமநமத்தது . பக்கத்தில் இருந்த வெத்திலையையையும் , பொயிலையையும் பாக்கையும் , கலந்து வாய்க்குள் வைத்துக்கொண்டேன் .என் மனமோ காலம் என்னும் சக்கரத்தை திருப்ப முயன்று வெற்றியுங் கொண்டது .

எனது அப்பா மலாயாவில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தபோது நான் பிறந்தேன் . எனக்கு ஒரு அண்ணை இருந்தார் .நான் பிறந்து இரண்டு வயசாகும் போது எனது அம்மா செத்துப்போனா . நாங்கள் எல்லோரும் இங்கை வந்திட்டம் . அப்பா வேலையால எங்களை விட்டிட்டு மலாயாக்குப் திரும்பவம் போய்விட்டார். நானும் அண்ணையும் அம்மாச்சியோடையும் மாமாக்களோடையும் வளர்ந்தோம். அம்மாச்சி என்னில் கூடப் பட்சம் காட்டினாலும் , எனக்கு யாரும் அம்மாவைப் போல வரவில்லை . சின்ன வயதிலேயே ஏக்கம் என்னுடன் சொந்தங் கொண்டாடியது . நானும் வளரந்து பெரியவளானேன் . எனது முறை மச்சானை அப்பா கலியாணம் செய்து வைத்தார் . கலியாணத்திற்குப் பிறகு சிறிது அம்மாவின் குறை எனக்குத் தெரியவில்லை . எங்கடை சந்தோசத்திலை ஆறு பிள்ளையள் பிறந்தினம் . அதுகளை வளக்கப்பட்ட பாடு கொஞ்ஞநஞ்சமில்லை . இப்ப அவையள் எல்லாம் வளந்து ஒவ்வொரு குடும்பத்தில போய் இருக்கினம். கடைசி மகள் என்னோட இருக்கிறாள் . என் கண்ணில் கண்ணீர் என்னை அறியாது பொளக்கென்று விழுந்தது . இலைப்பையடியானே எப்ப என்னைக் கூப்பிட் போகின்றாய் ? என்று என் மனம் ஏங்கியது . ஏனோ எனது மனம் பிரான்ஸ்சில் இருக்கும் எனது கடைக்குட்டியை சுற்றி வட்டமிட்டது . 21 வயசில அம்மா நான் வெளீல போனால் தான் எங்கட குடும்பம் உருப்படும் எண்டு போனவன் இப்ப என்ன செய்யுறானோ ? பாவம் , அவன் தான் என்னைப் பேசிப் பேசி காசு அனுப்புவான் . எப்பவும் அம்மா அம்மா என்று கையுக்கை காலுக்கை நிப்பான் . குளிருக்கை என்ன கஸ்ரப்படுகின்றானோ ? என்னால் எனது விசும்பலை அடக்கமுடியவில்லை . இப்போழுது நிலம் நன்றாக வெளித்திருந்தது . பிள்ளையார் கோயில் மணியோசை காற்றில் கலந்து வந்தது . திடீரென பக்கத்தில் இருந்த தொலைபேசி சிணுங்கியது .மெதுவாக தொலைபேசியை எடுத்தேன் . அம்மா............. என்று கடைகுட்டியின் குரல் கேட்டது,

"எப்பிடி அம்மா இருக்கிறியள் ?"

என்று ஆசையுடன் கேட்டான் .

" எனக்கென்னடா நீ இருக்கேக்கை குறை".

" என்ன குரல் ஒரு மாதிரி கிடக்கு ".

" இப்பதானே எழும்பின்னனான் என்னம் சலம் எடுக்க ஆள் வரேலை . செரியா நோகுது ".

"ஏன் தங்கைச்சி இன்னும் எழும்பேலையே "?

"அவள் பாவமடா , கைக்குழந்தையோட கஸ்ரப்படுறாள்".

கடக்குட்டி நெருப்பெடுக்கத் தொடங்கீட்டான் .இனி இவனை நிப்பாட்டேலாது . தான் வரப்போறதாய் சொன்னான் . நான் தான் தடுத்து விட்டேன் .எனக்கு ஏன் இப்பிடி கடவுள் சோதிக்கிறார் ? போனவருசம் கடைசி மருமோள் வரும்பொழுது நடந்து திரிந்த என்னை , இந்த வருடம் நடக்கேலாமல் படுக்கையில் போட்டு விட்டாரே ? என்று மனம் கடவுளுடன் சண்டை பிடித்தது . குசினியில் வந்த சத்தம் மகள் எழும்பியதிற்கான அறிகுறியாகத் தெரிந்தது . எனக்கு தேத்தண்ணியை கொண்டுவந்து தந்து விட்டு , எனக்கு பல்லு மினுக்கி , மூத்திரப்பை மாத்தி விட்டாள் . என்ர பிள்ளை இப்படி , செய்வது எனக்குப் பெரிய மனக்கஸ்ரமாக இருந்தது . என்னை ஏன் கடவுள் எல்லாருக்கும் பாரமாய் வைத்தருக்கின்றார் ? என்று என் மனம் அழுதது.

"பிள்ளை அக்காவுக்கு ஒருக்கால் போன் போட்டு அவாவை வரச்சொல்லுறியே ? எனக்கு அவாவைப் பாக்கவேணும் . தம்பி வேலைக்கு வெளிக்கிட்டானே "?

"இல்லையம்மா பிள்ளையளுக்குப் படிப்பிக்கிறார் . போகமுதல் அவனை ஒருக்கால் என்னைப் பாக்கச் சொல்லு."

எனது மனம் வளக்கத்துக்கு மாறாக எல்லோரையும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தது . மகள் குசினியில் இடியப்பம் அவித்துக் கொண்டிருந்தாள் . அவளிற்கும் வேலைக்கு நேரமாகி விட்டிருந்தது . மூத்தமகள் சிறிது நேரத்தின் பின்பு வந்தாள் .

"என்னம்மா பாக்கவேணும் எண்டு சொன்னியளாம் ?"

"ஓம் பிள்ளை எனக்கு உன்னைப் பாக்கவேணும் போல கிடக்கு ".

கடைசி மகள் வேலைக்குப்போய்விட்டிருந்தாள். மூத்தமகள் , எனக்கு இடியப்பத்தையும் சம்பலையும் கொண்டு வந்து என்னருகே இருந்து எனக்குத் தீத்திவிட்டாள் . என் கண்களிலில் இருந்து கண்ணீர் வந்தது .

"ஏன் அம்மா அழுகிறியள் சின்னப்பிள்ளையள் மாதிரி"?

"உங்களுக்கெல்லாம் பாரமாய் போட்டன் பிள்ளை".

என்று விசும்பலுடன் சொன்னேன் .

"ஆ....... சொல்ல மறந்து போனன் .காலமை வெள்ளன உன்ரை கடசித்தம்பி பிரான்ஸ்சில இருந்து போன் பண்ணனான்".

"என்னவாம் அம்மா"?

"விசர்பெடி என்னைப் பாக்க வாரப்போறராம் .உங்கள்ளை நம்பிக்கை இல்லையாம் . விசர்பெடிக்கு நல்ல பேச்சுப் பேசி வரவேண்டாம் எண்டு சொன்னன் ".

"இருங்கோ அம்மா வாறன் ".

என்று மூத்த மகள் முன் விறாந்தைக்குப் போய்விட்டாள். நான் எனக்குப் பக்கத்தில் இருந்த மருந்துகளை எடுத்து வாய்க்குள் போட்டுக்கொண்டேன். தம்பி வேலைக்கு போக ஆயுத்தமாகி என்னிடம் வந்தான் . வளர்ந்து பெரிய பதவியில் இருந்தாலும் அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டுப் போகும் குணம் உள்ளவன் . நான் தம்பியை வைத்தகண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன் . ஏனோ அவனைப் பார்க்கவேண்டும் போல் இருந்தது .

"அம்மா நான் போட்டவாறன் . என்ன உங்களுக்கு வாங்கிறது "?

"நீ போட்டு வா . வரேக்கை கொஞ்ச வெத்திலை வாங்கியா தம்பி ."

தம்பி விடைபெற்று வேலைக்குப் போய் விட்டான் . என்னைச் சுற்றி அமைதியாக இருந்த்து சூழல். இவர்கள் திரும்பி வரும் வரையும் நான் தனியாகவே இருப்பேன் . என்றும் பிள்ளைகளால் கலகலவென்று இருந்த வீடு , இன்று எல்லோரும் ஒவ்வொரு திக்கிலுமாக பாழடைந்து போய் இருந்ததைப் பார்க்க மனசு ஏக்கத்தில் வெம்பியது . எனக்குத் திடீரென நெஞ்சுக்குள் செய்வது போல் இருந்தது . தங்கைச்சீ................ என்று கூப்பிட்டேன் . மகள் ஓடிவருவது எனக்கு மயங்கிய கண்ணில் மங்கலாகத் தெரிந்தது . நான் பொத்தென படுக்கையில் அலங்கமலங்க விழுந்தேன் . என்னிடம் கிட்ட வந்த மகள் அழுது கொண்டே , பக்கத்தில் இருந்த சிறீதரன் டொக்ரரிடம் ஆள் அனுப்புவது எனக்கு மெதுவாகக் கேட்டது . என்னைச் சுற்றி இருளும் வெளிச்சமும் இரட்டை வேடத்தில் நடித்தன . சிறீதரன் என்னிடம் வந்து என்னைப் பரிசோதித்து விட்டு

"அம்மாக்கு காலம் கிட்டீட்டுது எல்லாருக்கும் சொல்லுங்கோ , என்னம் ஒரு நாள் மெத்த இப்பவே அடங்கத் தொடங்கீட்டா ".

என்று சொன்னது எனக்கு தெளிவாகவே கேட்டதால் , கண்களைத் திறந்தேன் . மகள் அழுது கொண்டு நின்றாள் .

"என்ன பிள்ளை ஏன் அழுகிறாய் ? சிறீதரன் என்னவாம் "?

" ஒண்டுமில்லையம்மா , உங்களுக்கு சீனி குறைஞ்சு போச்சாம் , அதாலை மயங்கிப்போனியள் ".

எனக்கு மகள் தெரிஞ்சே பொய் சொல்வது புரிந்தது . நான் ஆயசத்துடன் கண்களை மூடிக் கொண்டேன் . நான் மெதுவாக என்னை இழப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது . நான் இருளிற்கும் வெளிச்சத்திற்கும் இடையில் போய்ப் போய் வந்தேன் . நான் விடுகின்ற மூச்சு எனக்கே கேட்டது . ஏன் இப்படி எனக்கு நடக்கின்றது என்று அதிசயமாக இருந்தது . என்றும் இல்லாத அதிசயமாக வீடு ஆட்களால் நிரம்பி இருந்தது . நான் மீண்டும் கண்களை மூடிக் கொண்டேன் . மாலை நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது . எனது கடைசி சம்மந்தி என்னருகில் வந்து என்னுடன் கதைப்பது , எங்கோ இருந்து கேட்பது போல் கேட்டது .

"என்னணை ? உனக்கு ஒண்டுமில்லை . இங்கை என்னைப்பார் . என்னோடை உன்ரை கடைசிமோன் வந்து , உனக்கு தண்ணி விடுறார் ."

என்னால் எனது கண்களை திறக்க முடியவில்லை , கண்ணில் கண்ணீர் வந்தது . ஆவேசமான பலம் உந்த என்ரை கடைக்குட்டியைத் தடவக் கையைத்தூக்கினேன். தூக்கிய கை பட்டென இறங்கியது . நான் மிதந்து கொண்டிருந்தேன் . நான் எதுவித வலியும் இல்லாமல் பஞ்சாக உணர்ந்தேன் .


கோமகன்

Thursday, November 17, 2011

எங்கள் துலா

எங்கள் துலா



எமது மண்ணின் பண்பாட்டுச்சின்னங்களில் ஒன்று துலா . இந்தத் துலா என்பது ஒரு நீளமானதும், நேரானதுமான , ஒரு மரத் தண்டு ஆகும். இந்த மரத்துக்குக் குறுக்கே, அதனூடு இன்னொரு தண்டு செலுத்தப்பட்டு இருக்கும். இத்தண்டின் இரு முனைகளும் கட்டற்ற வகையில் சுழலக்கூடியவாறு தாங்கப்பட்டும். இத்தண்டு அச்சாகச் செயற்பட, முதலில் குறிப்பிட்ட நீளமான மரம் அந்த அச்சைப் பற்றி மேலும் கீழுமாக அசையக் கூடியதாக இருக்கும். அச்சாகச் செயற்படும் தண்டு அச்சுலக்கை எனவும் அச்சின் இரு முனைகளையும் தாங்குவதற்காகக் உருவாக்கப்படும் அமைப்பு ஆடுகால் எனவும் அழைக்கப்படும். ஆடுகால்கள் முன்பு பூவரசங்கதியால்களாலும் , பின்பு சீமந்தினாலும் உருவாக்கப்பட்டது .

அச்சுலக்கை துலாவின் நடுப்பகுதியிலன்றி, நடுவிலிருந்து சற்றுத் தள்ளியே பொருத்தப்படும். இதனால் அச்சுலக்கையில் இருந்து துலாவின் ஒரு பகுதி மற்றப்பகுதியிலும் விடக் கூடிய நீளம் உள்ளதாக இருக்கும். நீளமான பகுதி கிணற்றை நோக்கி இருக்கும்படியும், அந்தப் பக்கத்து முனை கிணற்றுக்கு நேராக வரக்கூடியதாகவும் துலா ஆடுகாலில் மீது தாங்கப்படும். கிணற்றுக்கு நேராக இருக்கும் துலாவின் முனையில் நீளமான கயிறு ஒன்றின் ஒரு முனையைக் கட்டி மறு முனையில் ஒரு பாத்திரம் அல்லது பட்டை கட்டப்பட்டும் கட்டப்பட்டும். 

பட்டை




துலாவின் இந்தமுனையைத் தாழக் கொண்டுவரும்போது பாத்திரம் கிணற்று நீருள் அமிழக்கூடியதாகக் கயிற்றின் நீளம் இருக்கவேண்டும். பயன்படுத்தாதபோது துலாவின் கயிறு பொருத்திய முனை மேல் நோக்கி இருப்பதற்கு ஏதுவாகத் துலாவின் மறு முனையில் பாரமான கல் அல்லது இரும்புத் துண்டுகள் மூலம் சுமை ஏற்றப்பட்டிருக்கும்.

சூத்திரக்கிணறு 






நீர் எடுப்பதற்கு கயிற்றை இழுத்து அதன் முனையில் இருக்கும் பாத்திரத்தை நீருக்குள் அமிழ்த்தி அதனுள் நீரை நிரப்புகின்றோம். துலாவின் மறுமுனையில் சுமை இருப்பதால் குறைந்த விசையைப் பயன்படுத்திக் கயிற்றை மேலே இழுத்து நீர் நிரம்பிய பாத்திரத்தை மேலே கொண்டுவரலாம். இந்தத் துலா முறையானது அருகி சூத்திரக்கிணறு முறைக்கு மாறி , ( இது சம்பந்தமான போதிய விளக்கம் எனக்கு இல்லை யாரும் விளங்கப்படுத்தினால் நல்லது ) , கப்பி முறையாகி , இப்பொழுது மின்சாரத்தில் இயங்கும் மோட்டர் பம்மில் வந்து நிற்கின்றது .

கோமகன்

Sunday, November 13, 2011

நெருடிய நெருஞ்சி 23



கடற்கரையின் கூதல் காற்று அந்த பஸ்ராண்டை நிரவியிருந்தது . சுற்றியிருந்த தேநீர்கடைகளில் இருந்து சுட்ட வடையின் வாசமும் , சீர்காழியின் பக்திப் பாடலுமாகக் கலந்து வந்தன . பஸ் வெளிக்கிடுவதற்கு நேரமிருந்ததால் நானும் மச்சானும் தேநீர்கடைக்குள் உள்ளட்டோம் . எங்களைக் கண்டதும் கடைப் பெடியன் எமது வழமையான இஞ்சித் தேத்தண்ணியையும் , கடலை வடையையும் கொண்டு வைத்தான் . வடையில் சூடு ஆறாது மொறுமொறுப்பாக இருந்தது . எதிரே இருந்த மீன் சந்தைக்கு மீன்கள் முனையிலிருந்து வரத்தொடங்கியிருந்தன . அவற்றைக் கும்பி கும்பியாகக் குவித்து வைத்திருந்தனர் . சிறிது சிறிதாக அந்த இடம் அமைதியை இழந்தது . நாங்கள் இருவரும் தேத்தண்ணியைக் குடித்து விட்டு ஆளுக்கொரு சிகரட்டைப் பற்ற வைத்துக் கொண்டு பஸ்சை நோக்கி நடையைக் கட்டினோம் . தூரத்தே மாமா மனைவியுடன் கதைத்துக் கொண்டிருந்தார் . நாங்கள் பஸ்சை அண்மித்தபொழுது ஓரளவு பஸ்சினுள் கூட்டம் சேர்ந்திருந்தது . நான் மாமவிடம் சொல்லி விட்டு பஸ்சினுள் ஏறி அமர்ந்து கொண்டேன் .பஸ் சாரதி தனது இருக்கையில் ஏறி இருந்து கொண்டு இறுதியாக கோர்ணை அடித்து பஸ்சைக் கிளப்பினார் . மாமாவும் மச்சானும் எங்களை விட்டு மெதுவாக மறைந்தார்கள். மனைவியின் கண்கள் கலங்கியிருந்தன . நான் எதுவும் பேசாது ஜன்னாலால் எனது பார்வையைத் திருப்பினேன். பஸ் பருத்தித்துறை வீதியினூடாக வேகமெடுத்து , பருத்தித்துறைக்கு விடை கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது . எனது கண்கள் இவைகளை இனி எப்போது காண்போம் என்ற ஏக்கத்துடன் வழயில் கண்ட மதில்கள் , வேலிகள் , மரஞ் செடி கொடிகளுடன் , மௌனக் கதை பேசியது . இப்பொழுது பஸசினுள் 80 களின் பாடல்களை பஸ் சாரதி ஒலிக்க விட்டார் . மனைவி இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பி என்னுடன் கதைக்கத் தொடங்கினா . மனைவியின் தங்கை குடும்பம் மூன்று நாட்கள் கழித்துக் கொழும்பில் இணைவதாக ஏற்பாடு செய்திருந்தோம் . அதனால் மாமா , மாமி , அன்ரிக்கு எமது பிரிவு பெரிதாக தோற்ற வாய்பில்லை என்று மனைவியை ஆறுதல் படுத்தினேன் . பஸ் இப்பொழுது மந்திகைச் சந்தியைக் கடந்து , நெல்லியடி பஸ்ராண்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது . பஸ்சும் தன்னை முக்கால்வாசிப் பயணிகளால் நிறைத்திருந்தது .அதில் பாடசாலை மாணவர்களும் , அலுவலகம் போவோருமே நிறைத்திருந்தனர் .நான் அவர்களை வேடிக்கை பார்கத் தொடங்கினேன் . படாசாலை மணவர்களுக்கு இடையே நடந்த குசுகுசுப்புகள் சுவாரசியமாக இருந்தன . இதற்கு எதிர்பாட்டுகள் எதிர்பக்கத்திலும் வந்துதான் கொண்டிருந்தன . எனக்கு அவர்களின் நடவடிக்கைகள் எனது பள்ளிக்காலத்திற்குக் கொண்டு சென்றன. 80களில் நான் கா பொ தா சாதாரணம் படித்துக்கொண்டிருந்த காலமது , கூடவே வெடிவாலும் முளைத்திருந்தது . எனது இயல்பான இலக்கிய ரசனையும் , நகைச்சுவை உணர்வும் , குண்டு றாகினிக்கு என்னால் ரசாயன மாற்றங்கள் ஏற்பட்டது . ஆரம்பத்தில் நான் லெவல் காட்டினாலும் , என்னைச்சுற்றியிருந்த கூட்டுகளின் உசுப்பலினால் நானும் குண்டு றாகினியிடம் தொபுக்கடீர் என்று விழுந்து விட்டேன் . பின்பு அவளே எனக்குப் பேரழகியாக எனது கண்களுக்குத் தெரிந்தாள் . நானும் அவளுக்கு லெவல் காட்ட , கா .பொ . தா . சாதாரண பரீட்சையில் அதிக மதிப்பெண்களைப் பெற்று , கல்லூரியிலேயே முதல் ஆளாக வந்தேன் . இதனால் குண்டு றாகினியும் தன்ர லெவலை மற்றப் பெட்டையளுக்குக் காட்ட என்னுடன் கூட ஒட்டினாள். எங்கடை சரித்திரம் இப்பிடியே ஓடிக்கொண்டிருக்க , ஒரு நாள் மாலைப்பொழுதில் , தனது அப்பாவிற்கு இடமாற்றம் கிடைத்தால் தாங்கள் வவுனியாவிற்கு இடம் மாறப்போவதாகக் குண்டு றாகினி எனக்கு ஒரு குண்டைத் தூக்கிப்போட்டாள் . அவள் போட்ட குண்டால் என் மனம் குண்டும் குளியுமாகப் போனது . எனக்கு விசர்பிடிக்காத குறை . நான் பின்பு அவளைக் கணவில்லை . காலம் என்னுள் பலமாற்றங்களைத் தந்து . ஆனாலும் , அவளின் நினைவு மனதில் ஓரிடத்தில் பசுமையாகவே ஒட்டியிருந்தது . எனது நண்பனுடன் பேச்சுவாக்கில் அவளின் கதை வந்தபொழுது , அவள் இன்று நாவலர் பாடசாலையின் அதிபராக இருப்பது தெரிய வந்தது . எனது மனம் ஏனோ குண்டு றாகினியை சந்திக்க மறுத்தது . அவள் எனது தங்கைச்சியின் நண்பியாக இருந்ததும் ஒரு காரணமோ தெரியாது . நான் என்னையறியாமல் சிரித்துக் கொண்டேன் . எனது மனைவி என்னை வினோதமாகப் பார்த்தா .

" என்ன நீங்களே சிரிக்கிறியள் . சொன்னால் என்ன குறைஞ்சு போவியளே ?"

" இல்லை குண்டு றாகினியை நினைச்சன் , என்ர சேட்டையளையும் நினைச்சன் , சிரிப்பாய் வந்திது ".

" உங்களுக்கு வேறை வேலையில்லை ". 

என்னை முழுமையாகத் தெரிந்த மனைவி . எதையும் எதிர்மறையாக எடுக்காதவா . பஸ் இப்பொழுது குடிமனைகளைக் கடந்து முள்ளி வெளியனூடாகச் சீறிப் பாய்ந்தது.முள்ளிவெளி ஒன்றிரண்டு செல் அடிபட்ட பனைமரங்களுடன் தலைவாரி கோலமாக இருந்தது . ஒடுக்கமான வீதியில் இருமருங்கும் கிடுகுவேலிகளும் கல்லு மதில்களும் போட்டிபோட்டுக் கொண்டு ஓடி மறைந்தன . பஸ் முள்ளிவெளியைக் கடந்து வறணியூடாக ஊடறுத்துப் பாய்ந்தது . நான் சுவாரசியமாக இருபக்கமும் புண்ணாக்குத் தண்ணி குடிக்கும் கண்டுக்குட்டி போல பார்த்துக் கொண்டு வந்தேன் . ஓரிடத்தில் பஸ் நின்றபொழுது எதிரே ஓர் பெரிய கோயில் வளாகமும் ,அதனை ஒட்டிய உயர்ந்த தேர்முட்டியும் ,ராஜகோபுரமும் , வானைமுட்டி நின்றன. அந்த ராஜகோபுரத்தை ஒட்டி ஓர் ஆலமரம் விழுதுகளால் அகலப் பரப்பி நின்று குளிர்சியாக நின்றது . அதன் கீழ் பக்தர்களின் பொங்கல் பானைகள் அணிவகுத்து நின்று பொங்கிப் பிரவாகிக்கத் தயாராக இருந்தன . அவைகளின் பின்னே ஒரு சிறு கூட்டம் பசியுடன் காத்திருந்தது . அந்த மக்கள் கூட்டதைக் கண்டபொழுது என்மனம் அழுதது . அதில் பக்தகோடிகள் பஸ்சில் ஏறினார்கள் . என்னால் அது எந்த இடம் என்று மட்டுக்கட்ட முடியவில்லை . ஆவல் மேலிட எனது தகவல் களஞ்சியத்தை தட்டி எழுப்பினேன் . எனது தோளில் படுத்து இருந்தவாறே , என்ன எனபது போலப் பார்த்தா .

" இது எந்த இடம் இதால நாங்கள் வரேக்கை வரேலையே ".

கையை எடுத்துக் கும்பிட்டவாறே ,

"இது தான் சுட்டிபுரம் கண்ணைகை அம்மன் கோயில்.இது எங்கடை குடும்பக் கோயில் எங்கடை பாட்டா எங்களை சின்னனிலை கூட்டியருவர் . ஒவ்வருவரிசமும் இங்கை பொங்க வருவம் .எனக்குப் பாட்டா தும்பு முட்டாசும் ,தோடம்பழ இனிப்பும், வாங்கித்தருவர் என்ன ரேஸ்ற் அப்பா சாய்......... நாங்கள் இப்ப வறணீக்கால சுத்துப்பாதைல போறம்." 

தகவல்களஞ்சியமும் தனது பங்கிற்கு தொடங்கிவிட்டா என்று உள்ளுக்குள் நான் சிரித்ததின் விளைவு , எனது உதட்டில் பளீரென ஓர் குறுநகை ஒளிர்விட்டது . ஆனால் , எனக்கு இங்கு நடந்த சீர்காழியின் இன்னிசைக் கச்சேரி தான் ஞாபகம் வந்தது . அப்போது சீர்காழியின் இன்னிசைக் கச்சேரியை ஒலியிழை நாடாவில் தான் கேட்டிருக்கின்றேன் . அந்தக் கச்சேரியும் , கே பி சுந்தராம்பாளின் , இன்னிசைக் கச்சேரிக்குமே அதிக அளவு சனம் தோட்டம் துரவெல்லாம் பரந்து விரிந்து இரவிரவாக கண்முழித்து பார்த்து ரசித்தார்கள் . அப்படிப்பட்ட எங்கள் சனத்திற்கு இந்தியா செய்த துரோகத்தனத்தை நினைக்க என்மனம் உலைகளமாகியது .

பஸ் கொடிகாமம் பஸ்ராண்டில் தன்னை நிலை நிறுத்தியது .கொடிகாமத்தில் பஸ்சை நிறுத்தி விட்டு டறைவர் தேத்தண்ணி குடிக்கப்போய்விட்டார் . அருகே இருந்த சந்தை காய்கறி வாங்க வந்தவர்களால் திமிலோகப்பட்டது . பலவழிகளாலும் வந்த வானொலி சத்தங்கள் காதைப் பிளந்தன . எனக்குத் தலை இடிக்கத் தொடங்கியது . சந்தைக்கு அருகே தட்டிவான் ஒன்று நின்று கொண்டிருந்தது . அதன் தட்டியில் வாழைக்குலைகளும் , ஒடியல் , புழுக்கொடியல் , பினாட்டுக் கடகங்களும் , ஆரோகணித்து இருந்தன . அந்த தட்டி வானில் கொஞ்ச அப்புமாரும் , ஆச்சிமாருமே இருந்தார்கள் . நான் அதில் இளசுகளை காணவில்லை .சிலவேளைகளில் , தட்டிவானில் போவது கௌவுரவக் குறைச்சலாக அவர்கள் நினைத்தார்களோ தெரியாது . இரண்டு ஆச்சிமார்கள் தங்கள் கொட்டப் பெட்டியில் இருந்து காசை எடுத்து தட்டிவான் பெடியனிடம் ரிக்கற் வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள் .அவர்களிடம் நகரத்து வாசனைகளைக் காணமுடியவில்லை . கிராமத்தின் மண்வாசம் அவர்களிடம் அப்படியே ஒட்டியிருந்தது . அவர்களது வாஞ்சையான வெகுளியான பேச்சுக்கள் எனது மனதைக் கொள்ளை கொண்டன . உதட்டிலே சிரிப்பையும் அதன் பின்னால் கொடும் விசத்தையும் கொண்ட மக்களிடையே பழகிய எனக்கு , உண்மையில் அந்த சாம்பல் மண் மக்கள் வேற்றுக்கிரக வாசிகளாகவே எனக்குத் தெரிந்தார்கள் . எமது பஸ் சாரதி தேத்தண்ணியைக் குடித்து விட்டு வந்து தனது இருக்கையில் இருந்து நெட்டி முறித்தர் . நடத்துனர் வந்து விசில் அடிக்க தனது இலக்கை நோக்கி பஸ் மூசியது . சாவகச்சேரியில் போகும்பொழுது புகையிரதப்பாதையும் கூட வந்து என்னிடம் நலம் விசாரித்தது . ஒன்றின் பின் ஒன்றாக மனது முட்டிய வலியுடன் எனது மண்ணை இழந்து கொண்டிருந்தேன் .

பஸ் இப்பொழுது முகமாலை படைத்தளத்தை நெருங்குவதற்கு அறிகுறியாகத் தனது வேகத்தைக் குறைத்து ஊர்ந்தது . எனக்கு முகம் இறுகி வெறுப்பு மண்டியது . பஸ்சினுள் வந்த சிங்கபாகுக்கள் படைத்தளத்தில் இறங்கப் , புதியவர்கள் ஏறிக்கொண்டார் கள் ஆனையிறவுப் படைத்தளத்திற்குச் செல்ல . பஸ் மீண்டும் தனது குணத்தைக் காட்டியது . நேரம் காலை 9 மணியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்து . சூரியன் செம்ஞ்சள் பூசி நிலம் நன்றாக வெளுத்து இருந்தது . தூரத்தே ஆனையிறவுப் பாலத்தின் தொடக்கத்தில் மந்திகள் வழமை போல் காவல் கோபுரத்திலும் பாதுகாப்பு அணிலும் குந்திக் கொண்டிருந்தன . பாலத்தின் இருபக்கமும் நாரைகள் தங்கள் வேலையில் கண்ணுங் கருத்துமாக இருந்தன . கோடையின் கடுமையால் நீர் வற்றி அங்காங்கே திட்டாக நின்றது . வெள்ளை நிறத்தில் எமது உப்பு சூரிய ஒளியில் மின்னியது . அதன் பின்னால் உள்ள குருதி தோய்ந்த சரித்திரம் பலருக்கு வேப்பங்காயாக இருப்பது வேடிக்கையாக இருந்தது . பலகளங்களை குறைந்த வளங்களுடன் அகலக்கால் பரப்பி சூறாவளியாக வலம் வந்த வேங்கைகளின் அனல்மூச்சு என் நெஞ்சினுள்ப் பாரமாக இறங்கியது .ஆனையிறவு உப்புவெளியின் சேற்று மணம் மூக்கை துளைத்தது .சூரிய வெளிச்சத்தால் எஞ்சியிருந்த தண்ணி தங்கத்தாம்பாளமாகத் தகதகத்தது . பஸ் வேகத்தை கூட்டிப் பரந்தனை நோக்கி விரைந்தது . சிறிது நேரத்தில் சாப்பிட்டிற்கு முன்பு இறங்கிய இடத்தில் தன்னை நிலைப்படுத்தியது . நான் பம் பண்ண கீழே இறங்கினேன் . ஏனோ தெரியவில்லை இன்று பம்பிங்ஸ்ரேசன் துப்பரவாக இருந்தது . நான் எனது அலுவலை முடித்து விட்டு கைகால் கழுவினேன். காலில் இருந்த புளுதி வெளியேறி கழிவு நீர் ஓடையில் கலந்தது . நான் முகம் கைகால் கழுவியதால் புத்துணர்வு பெற்றேன் . நான் பஸ்சினுள் நுளைந்தபொழுது பஸ் வெறுமையாக இருந்தது . மனைவி தனது தங்கைச்சி செய்து குடுத்திருந்த உப்புமா பார்சலை அவிட்டா . அது வாழை இலையில் சுற்றி இருந்ததால் அதன் வாசம் பஸ் எங்கும் பரவியது . அன்பானசமையலால் வந்த உப்புமாவும் சம்பலும் எனக்குக் கண்ணீரை வரவழைத்தது . மனைவியிடம் தண்ணிப்போத்தலை வாங்கிக் குடித்தேன் . எனக்கு உறைப்பு என்று காட்டுவதற்காக நான் நடிப்பது அவாவிற்குத் தெரிந்திருந்தாலும் அமைதியாகச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தா . நான் சாப்பிட்டு முடிந்தவுடன் சிகரட் பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு , நான் முன்பு தேத்தண்ணி கடித்த கடையை நோக்கி நடையைக் கட்டினேன் . அங்கு காலை வேளையாகையால் கடை பரபரப்பாக இருந்தது . என்னைக் கண்ட அந்த அண்ணை ,

"வாங்கோ தம்பி நானும் உங்களை பாத்துக் கனகாலம்".

என்று வெள்ளைச் சிரிப்புடன் என்னை வரவேற்றார்.

" நீங்கள் எப்படியண்ணை இப்ப இருக்கிறியள் ?"

என்றேன். 

"ஏதோ இருக்கிறன் தம்பி . மனிசிக்காறி இப்ப கொஞ்சம் சுகமாகி கொண்டு வாறா தம்பி ".

என்று முகத்தில் உற்சாகம் பொங்கிப் பிராவிகிக்கச் சொன்னார் .

"சந்தோசம் அண்ணை எனக்கு ஒரு தேத்தண்ணி தாங்கோ".

நான் தேத்தண்ணியை வாங்கிக் கொண்டு கடைவாசலுக்கு வந்தேன்.சுடுகின்ற தேத்தண்ணியை மெதுவாக உறுஞ்சியபடியே , எனது கண்கள் அங்கும் இங்குமாக அலைபாய்ந்தது ,நான் முன்பு சந்தித்த அக்கா கண்ணில் எத்துப்படுகின்றாவா என்று . ஏனோ எனது மனம் அவாவையே சுற்றி வட்டமிட்டது . கடவுளே அந்த அக்காவை எனக்குக் காட்டு என்று உள்ளர மனம் வேண்டியது . எனது எதிர்பார்ப்பு வீண்போகவில்லை . அந்த அக்கா தனது மகனுடன் கையில் கூடையுடன் பக்கத்துக் கடையில் இருந்து வந்து கொண்டிருந்தா . என்மனம் மகழ்சியால்த் துள்ளியது . நான் அவாவைக் கூப்பிட்டேன் . நின்று என்னை உற்றுப்பார்த்த அவா , என்னிடம் ஓடி வராத குறையாக என்னிடம் வந்த அவா ,

" தம்பி எப்பிடி இருக்கிறியள் ? என்ர கடவுளே என்னால நம்பேலாமல் கிடக்கு ".

நான் வாயில் ஒரு புன்னகையை தவளவிட்டேன் . ஏனோ தெரியவில்லை கையில் புகைந்த சிகரட் என்னையறியாமல் பின்னால் போனது .

" அக்கா உங்களோட ஒரு விசையம் கதைக்க வேணும்".

" என்ன தம்பி "?

"உங்களுக்கு நிவாரண நிதி வந்திட்டுதே"?

" ஓம் தம்பி , உங்களை கண்டாப் பிறகு வந்துது .இவர் இப்ப பள்ளிக்கூடம் போறார் . ஒருநேரச்சாப்பாடு தன்னும் சாப்பிடிறம்".

என்று சிரித்தவாறே வெள்ளேந்தியாக எனக்கு கதை சொல்லிக் கொண்டிருந்தா அந்த அக்கா . எனது கை தன்னிச்சையாக மாற்றாமல் வைத்திருந்த நூறு யூரோக்களைப் பொக்கற்றினுள் சரிபார்த்தது .

"அக்கா நாங்கள் கொழும்புக்கு போறம் . எங்களிட்டை பெரிய காசு இல்லை . இதை வைச்சு உங்கடை மகனை படிக்க வையங்கோ".

என்று தயாராக வத்திருந்த யூறோவைக் கொடுத்தேன் . 

"என்ன விளையாடுறியளே தம்பி ? எங்கை உங்கடை மனிசி ? நான் பாக்கவேணும் ".

என்று சூடாக அந்த அக்கா என்னிடம் கேட்டா . என்னடா இது வில்லண்டத்தை விலைக்கு வாங்கீட்டமோ? என்று மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டே , எனது மனவியிடம் அந்த அக்காவைக் கூட்டிக் கொண்டு போனேன் . என்மனைவி செய்த சமாதானத்தால் ஒருவாறு சகஜநிலைக்குத் திரும்பிய அவா ,

" சரி தம்பி இவ்வளவு சொல்லுறியள் , தாங்கோ .ஆனா , உங்களுக்கு திருப்பி தருவன் ."

" உங்கடை பேர் என்ன தம்பி "?

நான் எனது பேரைச் சொன்னேன் .அவா எனது மனைவியைப் பாத்து ,

"உங்கடை மனுசன் பேருக்கேத்த ஆள் தான் "

என்றா,சிரித்தவாறே .

நான் அவாவிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு பறப்படத்தயாரான பஸ்சினுள் ஏறினேன் . நேரம் 11 மணியை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது . ஊழித்தாண்டவமாடிய அந்தக் கந்கபூமிகள் என் அழுகையினூடாக விடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தன . பஸ் கிளிநொச்சி , மாங்குளம் ,என்று எகிறிப் பாய்ந்து ஓமந்தை சோதனைச் சாவடியில் தன்னை மட்டுநிறுத்தியது .

தொடரும்