Skip to main content

யாழ் இணையத்தின் பதினைந்தாம் அகவையை முன்னிட்டு சிறப்புப் பட்டிமன்றம் பாகம் 05

புங்கையூரன் :

கற்பனையில் பிறந்த யாழ் களமே,

சிற்பமென உனைச் செதுக்கி,,

சீராட்டி வளர்த்தெடுத்து,

பூரித்து மகிழ்ந்திருக்கும்,,

மோகன் அண்ணாவுக்கு முதல் வணக்கம்!,

வாசல் கதவுகளின் துவாரபாலகர்களாய்,

விழி மூடாது காத்திருக்கும்,

காவலர்களுக்கும் வணக்கம்!

பட்டிமன்றத்தின் நடுவர்களுக்கும்,

பணிவான எனது வணக்கம்!

பதிலளிக்க வார்த்தைகள் தேடும்,

எதிரணியினருக்கும் எனது வணக்கம்!

அன்றலர்ந்த தாமரைகளாய் சிரித்திருக்கும்,

எனதணியினருக்கும் வணக்கம்!

அலைகடலாய்த் திரண்டிருக்கும்,

விலை மதிப்பில்லா உறவுகளுக்கும்,

இருகரம் கூப்பிய எனது வணக்கங்கள்!
இன்று ‘புலம் பெயர் தமிழரின் ஊர் பற்றிய கவலையானது வெறும் பிரிவுகளின் கவலையே' என்னும் தலைப்பில் வாதிட வந்திருக்கின்றேன். 

எனக்கும், எனது அணியினருக்கும், ‘உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி' போல ‘உண்மை' தன்னை இனங்காட்டி நிற்கிறது. ஆனால், எதிரணியினர் ‘இல்லை’ என்று பிடிவாதம் பிடிக்கின்றார்கள். ஆனால், அவுஸ்திரேலியா நோக்கி வருகின்ற படகுகளின் அதிகரித்து வரும் எண்ணிக்கையும், ஐரோப்பாவில் இருந்து உரத்துக் கேட்கும்  ‘புலத்துத் தமிழர்களை'  நாடு கடத்தாதே, என்ற கோசங்களும் இவர்களது காதில் விழுவதில்லையா, அல்லது இவர்கள் பத்திரிகைகள் படிப்பதில்லையா என்றே என்னை ஆச்சரியப்பட வைக்கின்றன. பாரதத்தின் சுதந்திரத்தைப் பெற்றுக்கொடுக்கக் கூட, ஒரு புலம் பெயர்ந்த இந்தியனால் தானே முடிந்தது. எனது பக்கத்து வாதத்தை எடுத்துக்கூற முன்பு, எதிரணியினர் கட்டி விட்ட மாய விம்பங்களில்  சிலவற்றையாவது உடைத்தெறிந்து விட்டுச் செல்லலாம் என நினைக்கிறேன்! விவாதத்தின் ஆரம்பத்தில் காவாலியாக இருந்து, இடைநடுவில் திருந்தி, இன்று யாழ்வாலியாகி நிற்கும் எதிரணி நண்பர், நல்ல ஒரு நாய்க்கதை சொல்லி விளங்கப்படுத்தினார்! அவரே, வீட்டுநாய் அனுபவிக்கும் வசதிகளை விபரித்து விட்டுக், காட்டுநாயின் வறுமையையும் எடுத்துக் கூறினார். அவர் வீட்டு நாயின் கழுத்துப் பட்டியைப் பற்றிக் கூறும்போது அவரது கண்களுடன் எங்கள்  கண்களும் சேர்ந்தே கலங்கி விட்டன! நாங்களும் தான் புலத்தில் வாழ்கிறோம்! உங்களில் யாருக்காவது, இப்படியான பட்டிகள் கட்டப்பட்டிருக்கின்றதா? புலத்துத் தமிழன், மட்டுமல்ல, அவனது மாமா, மாமிகள் கூட,உலகத்தின் மூலை முடுக்கெல்லாம் பறந்து திரிகின்றார்களே, அவர்களின் பட்டிகள் எங்கே இருக்கின்றன?  முந்தியதை விடத் தாலிக்கொடிகள் தான் கொஞ்சம் மொத்தமாக இருக்கின்றன. எனதன்பான பார்வையாளர்களே, விவாதம் புலத்துத் தமிழனின் வாழ்வு பற்றியதேயன்றி தற்காலிகமாகப் புலத்தில் வதியும், ் தமிழனைப் பற்றியதல்ல என்பதை, இவர் புரிந்து கொள்ளவில்லையென்றே கருதவேண்டியுள்ளது!

நண்பன் வாத்தியார் இன்னுமொரு படி மேலே போய், கேணிக்கட்டில் அமர்ந்திருக்கும்
வாழ்வுக்காக ஏங்குகிறார்! எங்களில் பல பேர் கேணிக்கட்டுகளில்
உட்காந்திருக்கிறோம்! ஆனால் புலத்தில் எமது குழந்தைகள் கேணிக்கட்டுடன்
நின்றுவிடாமல், தண்ணீருக்குள்ளும் இறங்கி விட்டனவே, அவை ஆணாக இருந்தாலென்ன அல்லது பெண்ணாக இருந்தாலென்ன, இது தானே உண்மையான நிலை? இந்தத் துணிவு எமது மண்ணில் வாழ்ந்திருந்தால் எங்களுக்கு வந்திருக்குமென நீங்கள் உண்மையில் கருதுகின்றீர்களா? வெறும் கேணிக்கட்டோடு முடிந்திருக்க வேண்டிய வாழ்க்கை, இன்று கேணிக்கட்டை விட்டு, கேணிக்குள்ளேயே, இறங்குமளவுக்குப், புலத்தில் முன்னேறிவிட்டது! இது முன்னேற்றம் இல்லையா? 
அத்துடன் நிறுத்தாது பஞ்சபூதங்களையும் அழைத்து,அவற்றின் சுத்தம் பற்றி விளக்கித் தள்ளினார்! அவரிடம் ஒரு சின்னக் கேள்வி! நீங்கள், நல்லூர்க் கந்தனின் திருவிழாவுக்குப் போகும்போது, உங்கள் குழந்தை இயற்கைக் கடன் கழிக்க வேண்டும் என்று பொறுப்பாளர் ஒருவரைக் கேழுங்கள்! அவர் காட்டுகின்ற இடத்துக்குப் போகும்போது, உங்கள் குழந்தையின் முகத்தில் ஏற்படும் மாற்றங்களை உன்னிப்பாக அவதானியுங்கள்.!.அது சொல்லும், ஆயிரம் கதைகள்! நல்லூர்க் கந்தனை நான் இதற்குள் இழுத்ததற்கும் காரணம் உண்டு. ஏனெனில், அவர் ஒரு பணக்காரக் கந்தன்,

 எனது தம்பி பகலவனின்  வாதம், மனதை உருக்கியது என்பது உண்மை தான்! புலம்
பெயர்ந்தவர்களின் வாழ்வு, அவர்களின் தெரிவே அன்றி, அவர்கள் மீது திணிக்கப்
பட்டதல்லவே! அவர்கள் எப்போதும் திரும்பிப் போகக் கூடியவாறு, எமது மண்ணின்
வாசற் கதவுகள்  திறந்துதானே கிடக்கின்றன? எமது கலாச்சாரத்தில், தாய்ப்பால்
ஊட்டப்படும் போதே அதனுடன் சேர்த்துக் பொறுப்புக்களும்  ஊட்டப்படுகின்றன!
உலகத்தின் வேறு எந்த மூலையிலும், இது நடப்பதில்லை. உனக்கொரு
தங்கச்சிப்பாப்பா பிறந்திருக்கிறாள் என்றா குழந்தைக்குச் சொல்லிக்
 கொடுக்கிறார்கள்? உனக்கொரு புதிய பொறுப்பு வந்திருக்கின்றது என்பது போலத்
தானே சொல்லிக்கொடுக்கிறார்கள்.இதன் விரும்பத்தகாத விளைவுகளே, பகலவனின்
ஆதங்கமாக ,புலம் பெயர்ந்தவனின் சொட்டைத் தலைகளாக,
வெளிப்படுகின்றனவேயன்றி,அது புலத்து வாழ்வின் விளைவுகள் அல்ல என்பதே எனது ஆணித்தரமான கருத்தாகும்.  மதிப்புக்குரிய நடுவர் கோமகன் எழுதிய ‘;வேள்விக் கிடாய்' என்ற  கதையொன்று, களத்தில் வந்த நினைவு உள்ளது. தம்பி பகலவன் ஒருமுறை படித்துப் பார்க்கவும். விளக்கம், வெள்ளிடை மலையாக உள்ளது. ,புலம் பெயர்ந்தவர்கள், திரும்பிப் போய் சொந்த மண்ணில் வாழ ஏங்குகிறார்கள் என்பதற்கு வெறும் உணர்ச்சி பூர்வமான ஆதாரங்களைத் தவிர, விஞ்ஞான பூர்வமாக எந்த ஆதாரங்களும் இல்லை. தம்பி பகலவன் போன்று சிலர் விதிவிலக்காக இருக்கக் கூடும். 
தம்பி தும்பளையானின் வாதம் பெரும்பாலும் வாத்தியாரின் வாதம் போலவே இருந்தது. ஆனால், எதையோ இழந்துதான் இன்னொன்றைப் பெற முடியும் என்ற அவரது கருத்துடன்
மட்டும் உடன்படுகிறேன். அதை இழக்காமலே, நீங்கள் வாழக்கூடிய சுதந்திரம்
உங்களிடம் தானே இருக்கிறது?அதை ஒருவரும் உங்களிடமிருந்து பறித்து
விடவில்லையே? பின்னர் எதைப் பெறுவதற்காக,அதை இழக்கின்றீர்கள்? பொதுவாக,
இருப்பதிலும் பார்க்க மேலானது ஒன்று கிடைக்கும்போதே நாம் எம்மிடம் ஏற்கெனவே இருப்பதை இழக்கத் துணிகிறோம். அப்படியாயின் புலம்பெயர் வாழ்வுக்காக, உங்கள் உள்ளூர் வாழ்வை இழக்கத் துணிந்தீர்கள். மிகுதியை,நான் கூற வேண்டிய தேவையில்லை! இன்னொன்றும் சொல்ல விரும்புகின்றேன். தம்பி தேடுகின்ற அமைதியும் சந்தோசமும் மண்ணுக்குள் இல்லை. அது அவரது மனத்துக்குள்ளேயே மறைந்து கிடக்கின்றது..

நண்பன் கரும்பின் வாதத்தைப் புரிந்து கொள்ள முயற்சித்தேன். ஊர் என்கிறார், தமிழர்
என்கிறார், பலாக்காய் என்கிறார், பால் என்கிறார். விவாதத்திற்கு
அனுமதிக்கப் பட்ட கால இடைவெளியில் அவரது கருத்தைப் புரிந்து கொள்ளமுடியாது என்ற அளவுக்கு மட்டும் புரிந்தது. ஆனால் ஆனால் கரும்பு ் ஏதோ முக்கியமான விடயத்தைச் சொல்லியிருக்கவும் கூடும். அப்படியிருந்தால், அது இந்த
விவாதத்தின் வரம்புகளுக்கு, அப்பால் பட்டதாகவே இருக்கும் என எண்ணுகின்றேன்!
அடுத்ததாக, எனது பெருமதிப்புக்குரிய குமாரசாமி அண்ணையின்ர விவாதத்தில், எங்கள் அணியினரை விழிக்கும் போதே, கால் மேல் கால் போட்டிருப்பவர்களென விழித்தார். விசயம் தெரிஞ்ச மனுசன்! கால் மேல கால் போட்டி்ருக்கிறோமென்றால், அது எமது தன்னம்பிக்கையைத் தானே காட்டுகின்றது? நாங்கள் அவ்வாறு அமர்ந்திருக்கிறோம், ஏனெனில் எங்கள் பக்கம் நியாயம் இருக்கின்றது. அதுவே எங்கள் அவ்வாறான அமர்வுக்குக் காரணமேயன்றி, செருக்கு அல்ல. மிடுக்கு என்றே கூறுவேன். இயற்கை மருத்துவிச்சிகளும், பரியாரிகளும் இருண்ட கண்டமான ஆபிரிக்கா முழுவதும் தான் பரந்திருக்கின்றார்கள். இது ஒரு நவீன சமுதாயத்தின், ஆரோக்கியத்தின் வெளிப்பாடல்ல. மாறாக வாழ்கைத்தரம் பின்னோக்கிச் செல்வதையே இது காட்டுகின்றது!ஒரு குறுக்குப் பிரசவம்,( a breach delivery) என்று
வரும்போது, தாயையும் குழந்தையையும் பரலோகத்துக்கு அனுப்புவதை விட,
இவர்களால் என்ன செய்து விட முடியும்? நாங்கள் இன்னொன்றை மறந்துவிடுகிறோம்.

குழந்தை பெறுதல் என்பது இயற்கையின் ஒரு நிகழ்வே! சிங்கம், புலி, கரடி, ஆடு,
மாடு எல்லாவற்றுக்குள்ளும், செவிலியர்களா இருக்கின்றார்கள்? புலத்திலும்
இவை எல்லாம் இருந்தன, ஆனால் அவர்கள் அதைத்தாண்டி நடந்துவிட்டார்கள் என்பதே உண்மை நிலையாகும்!. 
குதிரை, குதிரை என்று எனது உயிரை எடுக்கும் சாத்திரியாரின் வாதம், மிகவும் நகைச்சுவையாக இருந்தது. சாத்திரியார் இருக்கும் இடத்தில் நகைச்சுவையும் இருக்கும் என்பது, யாழ் களத்தின் வாசகர்களுக்கு ஒன்றும் புதிதல்ல.ஆனால் அவரது நகைச்சுவையில் ஒரு பெரிய இயலாமை அடங்கியிருந்தது போலவே உள்ளது..விவாதத்தைப் பலப்படுத்தும் கருத்துக்கள் எதுவுமேயில்லாது, ‘ ஆத்தா, ஆடு வளத்தா, மாடு வளத்தா, நாய் வளக்கல...ஏன்  தெரியுமா?....நான் இருக்கேனே என்ற மாதிரித்தான் அவரது நகைச்சுவை இருந்தது. எல்லாரும் ஏறிய குதிரையில் சாத்திரியார் என்ற சக்கடத்தாரும் ஏறாமல்,ஒரு புதிய குதிரையில் ஏறுவார் என நினைத்து ஏமாந்தவர்களில் நானும் ஒருவன். நண்பர் சாத்திரியாருக்கு, ஒரு ரகசியம் சொல்லவேண்டும், உயிரினமே வளராத, உப்பு நிறைந்த,சாக்கடலின் நிறமும் கூட ‘நீலம்' தானே.

மகாகவி பாரதியார்,  சின்னப்பையனாக, விபரம் புரியாத காலத்தில் எழுதிய கவிதையுடன் விவாதத்தை முடித்து வைத்துள்ளார். அதே பாரதியார், உலகம் தெரிந்த பின்பு, பின்வருமாறு பாடியுள்ளார்.

வெள்ளிப் பனிமலையின் மீதுலவு வோம் - அடி

மேலைக் கடல்முழுதும் கப்பல் விடுவோம்

பள்ளித் தலமனைத்தும் கோயில் செய்கு வோம், எங்கள்

பாரத தேசமென்று தோள்கொட்டுவோம்.

மந்திரம் கற்போம் வினைத் தந்திரம்கற்போம்

வானையளப் போம் கடல் மீனையளப்போம்

சந்திரமண்டலத்தியல் கண்டுதெளி வோம்

சந்தி தெருப் பெருக்கும் சாத்திரம் கற்போம்.

இனி விவாதத்திற்கு வருவோம். கணியன் ் பூங்குன்றனாரின் ‘யாதும் ஊரே, யாவரும் கேளிர்' என்ற எனைக் கவர்ந்த வரிகளுடன் தொடங்குவது பொருத்தமாக இருக்கும் என எண்ணுகின்றேன். உலகம் முழுவதையுமே, எமது  ஊராகவும்,. உலகமக்கள் முழுவதையுமே, எமது மக்களாகவும் கருதிய புற நானூறு காட்டிய தமிழன் வழியில் வந்ததையிட்டுப் பெருமையடைகின்றேன். , ‘புலம் பெயர்வது என்பது, தமிழர்களாகிய எங்களுக்குள் புதைந்து போய்க் கிடக்கின்றது என்பதே உண்மையாகும்! நாம் புலம்பெயராதவர்களாக, இருந்திருந்தால், ஆபிரிக்காவின் வனாந்தரங்களில் அமிழ்ந்து போயிருக்கக் கூடும் அல்லது பூம்புகாரின் கடற்கோளின் போது அத்துடன் புதைந்திருக்கக் கூடும்! இன்றும் ஒரு இனமாக வாழ்கின்றோம் எனில், அதற்கு முக்கிய காரணம், எமக்குள் மறைந்து எம்மை இயக்கிக் கொண்டிருக்கும் ‘புலம்பெயர்வு' என்ற உயிர் அணுக்களே.  ஏன் அதிக தூரம் போகவேண்டும்?

அவையில் நடுவராக அமர்ந்திருக்கும், மதிப்புக்குரிய சுமேரியர் பெயருக்கு முன்னால்
இருக்கும் மொசப்பதேமியா என்பது, அவருக்கு நாங்கள் வழங்கிய பட்டமா என்பதை
ஒரு தடவை சிந்தியுங்கள், உண்மை தானாகத் தெரியவரும்!

நியுசீலந்தில்,கண்டெடுக்கப்பட்ட கப்பல்  மணி ஒன்றில், தமிழ் எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்படிருக்கின்றனவே! பாலித்தீவு முழுவதும், விநாயகர் சிலைகளால் நிரம்பி இருக்கின்றதே? இவை எல்லாம் எதைக் காட்டுகின்றன?  புலம் பெயர்வது நமது இயல்பு என்பதைத் தானே! அதிகம் ஏன்? ஆங்கிலத்தில் உள்ள ‘NAVY’  என்ற வார்த்தையே ‘நாவாய்' என்பதிலிருந்து தான் வந்திருக்கின்றது என்று ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றார்கள். தமிழன் கேணிக்குள் மிதப்பதற்காகவா கப்பல் கட்டினான்? ஒருமுறை சிந்தித்துப்பாருங்கள். உண்மைத்தமிழனின் பெருமையால்,ஒரு முறை விம்மித் தணிவீர்கள் என்பது மட்டும் திண்ணம்,

 ஐரோப்பாவில் நாய்க்குட்டி போல அமைந்திருக்கும், அந்தச் சிறு தீவிலிருந்து, சென்றவர்கள் தானே, இன்று உலகத்தின் வளமான நிலங்கள் முழுவதையும் தங்கள்
கைவசப்படுத்தியிருக்கின்றார்கள். பாலஸ்தீனத்தில் இருந்து புறப்பட்ட
யூதர்கள் தானே, இன்று உலகம் முழுவதையும் தங்கள் காலடியில்
வைத்திருக்கின்றார்கள். தென்னாபிரிக்கா, மலேசியா, இந்தோனேசியா,
சிங்கப்பூர்.தாய்லாந்து,பிஜித்தீவுகள்,மொரிசியஸ் தீவுகள் எங்கும் தமிழன்
புலம் பெயர்ந்து தானே இருக்கின்றான்? ற்றிபுனியன் தீவில் வானளாவ உயர்ந்து
நிற்கின்றதே உலகின் இரண்டாவது, மிகப்பெரிய சிவனின் சிலை, அது பறை
சாற்றுகின்றது தமிழனின் பெருமையை!,அவர்களில் எவரும் தமிழ்நாட்டுக்கோ,
இலங்கைக்கோ திரும்பிப் போகவில்லையே? எதிரணியில் உள்ளவர்களைப்போல அழுது வடியவில்லையே?அவர்களைப் போகக் கூடாது என்று ஒருவரும் அவர்களுக்கு
நிபந்தனைகள் போடவில்லையே? இன்னும் கிட்டவந்து பார்த்தால், நாங்கள் போடும்
சால்வை, சாப்பிடும் பிட்டு, மீன்பிடிக்க வீசும், கரைவலை  எல்லாம்
இலங்கையின் வேறு பகுதிகளில் இருக்கின்றதா என்றால், இல்லை என்று தானே பதில் கூற வேண்டும்? நாங்கள் பேசும் தமிழில் பறைதல், கரைதல் போன்ற மலையாள வார்த்தைகள் வருகின்றனவே, இவை எவ்வாறு வந்தன என்று நாங்கள் சிந்தித்தோமா?

சரி, அதையும் விடுவோம், கிடுகு வேலி,நாங்கள் பின்னுவது மாதிரியே அவர்களும்
பின்னுகின்றார்களே, அது எப்படி? மாமாவைத் திருமணம் செய்வது, எமது
வழக்கத்தில் இல்லையே, ஆனால், தமிழ்நாட்டில் அது தானே வழக்கம்? இதையெல்லாம், கூட்டிக் கழித்துப் பார்க்கும் போது, உங்களுக்கு என்ன தெரிகின்றது?
நாங்கள் ஏற்கனவே புலம் பெயர்ந்திருக்கிறோம், என்பது தானே! சில மலையாளிகள் வந்து, ஒரு சமூகத்தின் பழக்க வழக்கங்களையே மாற்றிவிட்டுப் போக, நாங்கள் அதை அனுமதித்திருப்போமா? இல்லையே! அப்படியானால், நாங்கள் தான் கேரளாவுக்குப் புலம் பெயர்ந்திருக்கிறோம், அல்லது கேரளாவில் இருந்து, இலங்கைக்கு வந்திருக்கிறோம் என்று ஆகவேண்டும். ஆக, புலம்பெயர்வதால், எதை
இழந்திருக்கிறோம் என்று சிந்தித்தோமா? யாருடைய கலாசாரத்தை, நாங்கள்
காவிக்கொண்டு திரிகிறோம்?

‘சோமஹ ப்ரதமோ விவிதே கந்தர்வோ

விவித உத்ரஹ த்ரியோ அக்னிஸ்டே பதி

துரியஸ்தே மனுஷ்ய ஜாஹ’

இந்த மந்திரம் மணமகளை நோக்கி சொல்லப்படுகிறது.

நீ முதலில் சோமனுக்கு  (சந்திரன்) உரியவளாக இருந்தாய், பின்பு கந்தர்வன்
உன்னை அடைந்தான், பின்பு அக்கினி உன்னை அடைந்தான். இப்பொழுது நான்காவதாக ஒரு மானிடனை அடைகிறாய். இதுதான் இந்த மந்திரத்தின் அர்த்தம்.
இதில் சொல்லப்படுவதற்கும், நாம் எமது மதமாகக் கருதும், சைவ சமயத்திற்கும் என்ன தொடர்பு உள்ளது? யார் இவர்கள்? இத்துடன் நின்றுவிடவில்லையே நாம், பரதம் ஆடுகின்றோம், பரதம் எங்களுடையதா? அனுமார், ஐயப்பன்,என்று வரிசை
நீண்டுகொண்டு போகின்றது.மிகவும் கசப்பான உண்மை என்னவெனில், எங்கள்
தத்துவங்களை எடுத்து, யாரோ புதிய பக்கட்டுகளில் அடைத்து யாரோ திரும்ப
எங்களுக்கு விற்கிறார்கள். நாங்களும் அதைக்காவிக் கொண்டு உலகம் முழுவதும்
திரிகிறோம் என்பது தானே உண்மை? சரியை, கிரியை,யோகம், ஞானம் என்கிறது நமது மதம். எங்களில் எத்தனை பேர், சரியையும், கிரியையும் தாண்டிச் செல்ல
எத்தனித்திருக்கிறோம்?

 இன்னொன்று தாலி! தமிழர் வரலாற்றில் ‘தாலி; எங்கே வருகின்றது? முதல் முதலாக, சிலப்பதிகாரத்தில் கோவலனுக்கும், கண்ணகிக்கும் நடக்கும் திருமணத்திலேயே பிராமணர்கள் ‘ஓமம்' வளர்க்க, அக்கினி சாட்சியாகவும், அருந்ததி
சாட்சியாகவும், முப்பத்து முக்கோடி தேவர்கள் சாட்சியாகவும், தாலி
கட்டப்படுகின்றது. இதே சிலப்பதிகாரமே, இந்திர விழாவைப் பற்றியும்
பேசுகின்றது. ஒன்றும், ஒன்றும் இரண்டு என்று, தகை சான்ற நடுவர்களுக்கு நான்
கூறித்தான் தெரியவேண்டுமா? இவ்வளவு சாட்சிகள் இருந்தும், புலத்தில்,
குடியரவுப் பிரிவினர் கேட்கும்போது, ஒரு சாட்சியையாவது  நம்மால் அழைக்க
முடியுமா? சிலப்பதிகார காலத்துக்கு முன்னர், தமிழன் கலியாணமே கட்டவில்லையா?

எனவே, கலாச்சார இழப்பு என்பதில் அர்த்தமில்லையல்லவா? எங்கள் உண்மையான
கலாச்சாரங்கள், தமிழன் வாழ்ந்தே இடமெங்கும் முதுமக்கள் தாழிகளாகவும்,
தொல்லியல் தடயங்களாகவும் புதைந்து கிடக்கின்றன. ஒருவரும் தேட மாட்டார்கள்.
ஏனெனில், தேட வேண்டியவர்களின் கலாச்சாரங்களைத் தானே, நாங்கள்
காவித்திரிகின்றோம். அதனால், தடயங்களை அழிப்பதிலும், மறைப்பதிலுமே, அவர்கள் முனைப்புக் காட்டுவார்கள், காட்டுகிறார்கள்.
இறுதியில் மிஞ்சிப்போயிருப்பது ஒன்றேயொன்று, அது தான் வெறும் உறவுகளின் பிரிவு. அது, எமது கண் முன்னாலேயே குறைந்து வருகின்றது. ஒரு குருவிக்கூட்டைக் குரங்கொன்று பிய்த்து எறிகின்றது. குருவியின் குஞ்சுகள் செத்துப்போய் விடுகின்றன. திரும்பிவரும் தாய்ப்பறவை, துயர் தாங்காமல் அழுகின்றது. ஒரு நாள், இரண்டு நாள்,அல்லது ஒரு வாரம் என்று வைத்துக்கொள்ளுவோம். அடுத்து அந்தப்பறவை அந்த இடத்திலேயே நின்று உயிரை விட்டுவிடுகின்றதா என்றால் இல்லை என்று தானே சொல்லவேண்டும். பறவையின் பயணம்,இன்னொரு மரத்தை நோக்கித்தொடர்கின்றது. புதிய மரம், புதிய கூடு,என்று அதன் வாழ்க்கை தொடர்கின்றது, காலப்போக்கில் பிரிவுகளைப், பறவை மறந்து புதிய மரத்தை வீடாக்கிக் கொள்ளுகின்றது. இது தான் உண்மை. இது தான் இயற்கையின் நியதி.

ஒருவர் புலம்பெயர்ந்த காலத்தின் அளவுக்கும் (வருடங்கள்),உறவுகள் பற்றிய ஒரு
பிரிவுக்கும் ஒரு வரைபடம் கீறினால், அது கீழிறங்கிய படியே செல்லும். அந்த
இறக்கத்தின் சரிவானது, ஒவ்வொரு தலைமுறைக்கும் (பதினைந்து வருடங்கள்) ஒரு
பாய்ச்சலாகக் கீழிறங்கி, விரைவில் பூச்சியத்தைத் தொட்டு நிற்கும். இதுவே
‘புங்கையின் விதி' என அழைக்கப்படுகின்றது.

எனது அணியினர், ஏறத்தாள எதிரணியினர் முன் வைத்த அத்தனை வாதங்களையும் பல தடவைகள்,பல்முனைத் தாக்குதல்களைத் தொடுத்து,  உடைத்தெறிந்து விட்டார்கள்.எனவே, பெருமதிப்புக்குரிய நடுவர்களே, வெறும் காவோலை வேலிகளும், கேணிக்கட்டுக்களும், வெயிலும், சந்திகளில் குந்தியிருக்கும் தபால் பெட்டிகளும், கள்ளுக்கொட்டில்களும், முருங்கை மரங்களும், மட்டுமே வாழ்க்கையல்ல.புலத்தில் வாழ்வதன் மூலம் நாம் எம்மை மேலும் வளப்படுத்துக்கின்றோமே அல்லாது, ஒரு காலடி கூடப் பின் நோக்கிப் பயணிக்கவில்லை. நவீன மனிதனின், பார்வை, பூமியையும் விட்டு, விண்ணைத் தேடுகின்ற வேளையில், நாங்கள் வெறும் உணர்வுகளினால் கட்டுண்டு போய்க்கிடப்பது வெறும் விதண்டா வாதமேயாகும் என்பதே எனது திடமான கருத்து.தான் வாழும் சூழலுக்கேற்பத் தன்னை மாற்றிக்கொள்ள இயலாத,அல்லது விரும்பாத ஒரு உயிரினம், கூர்ப்பியலில் பின் தள்ளப்பட்டு அழிந்து போய்விடும் என்பதையே அறிவியலும், அனுபவங்களும் காட்டி நிற்கின்றன.
இறுதியாக,  நிலத்தையும், புலத்தையும் நன்கறிந்தவரான எனது பெரும் அபிமானத்துக்குரிய பாலகுமார் அண்ணாவின் வார்த்தைகளுடன் விவாதத்தை முடித்துக்கொள்கின்றேன்.

புலத்தில் விதைக்கப்பட்ட விதைகள்,

ஒரு நாளில் முளைத்தெழும்!

பெரு விருட்சங்களாகி கிளைகள்,

பரப்பி விரிந்து நிற்கும்!

அந்நாளில்,

அந்த விருட்சங்கள்,

உலகத்திடம் நீதி கேட்கும்!

வெட்டியெறிந்து வீசியெறிய,

முடியாத பலம் புலத்தில் இருக்கும்!

புதியதொரு தேசம்,

தானாகத் துளிர் விரிக்கும்!

அனைவர்க்கும் நன்றிகளும், வணக்கங்களும்!

மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர் ( நடுவர்  ) :

ம்....இறுதியாக வந்தாராயினும் ஆழமாகத் தன் கருத்தை உறுதியுடன் அறுதியிட்டுக் கூறிவிட்டுச் சென்றுள்ளார் புங்கையூரன். அவர் கூறியதுபோல் பல
மாய விம்பங்கள் பல அவர் வாதத்தால் தகர்ந்து தான் விட்டது.

இடையில் பட்டி மன்றத் தலைப்பை மறந்து தமிழர் வரலாற்றை எழுதத் தொடங்கியவுடன் வந்த வேலையை மறந்துவிட்டாரோ என எண்ணவைத்துவிட்டது. ஆனாலும் காரியத்தில் கண்ணாகவே இருக்கிறார் எனப்  பின்னர் புரிந்தது.

ஆனாலும் தாலி பற்றியதும், தேவர்கள்,அனுமார், பரதம் என பட்டிமன்றத்திற்கு தொடர்பற்ற விடயங்களை அவர் தவிர்த்திருக்லாம்.

தான் ஒரு வரைபடமும் கீறி அதற்கு "புங்கையின் விதி" என்று பெயரும் சூட்டி........எம்மையெல்லாம் என்ன நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்
என்று விளங்கவில்லை.

மனிதன் தோன்றிய காலம் முதல் அவன் இடம் பெயர்கிறான் தான். அவன் நாகரிகமடையும் முன்னர் இருந்தது போல இப்பவும்
இருக்க முடியுமா என்ன? நாகரிக மாந்தன் நிலையாக ஓரிடத்தில் நிலை கொண்டவன். அதைவிட்டு எல்லா நாட்டு மக்களும் எம்மைப் போல் எங்கும் இடம்பெயர்ந்துகொண்டிருந்தால்  என்ன கதி ???

சரி இனி எதிரணித் தலைவர் யாழ் வாலியின் தொகுப்புரைதான் அந்தப் பக்கத்துக்கு வலுச்சேர்க்கப் போகிறதா?? அல்லது எதிரணியினருக்கு சந்தர்ப்பத்தைக் கொடுக்கப் போகிறதா எனப் பார்ப்போம்.எங்கே யாழ் வாலி?? தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் தானே ????
கோமகன் ( நடுவர் ) : 

புங்கையூரானின் வாதம் ஏறத்தாள ஒரு தொகுப்புரை போல அமைந்து விட்டது . இறுக்கமாகவும் , நறுக்காகவும் பலவிடையங்களில் மேற்கோள்கள்களைக் காட்டி தனது அணிக்கு வலுச்சேர்திருக்கின்றார் புங்கையூரான் . நான் ஏற்கனவே எனது வரவேற்புரையில் குறிப்பிட்ட தமிழனின் புலப்பெயர்வானது அன்றைய காலகட்டங்களில் கௌரவமானதாகவே அவனுக்கு இருந்தது . ஆனால் இன்றைய காலகட்டத்தில் அவனுக்கு அந்த அந்தஸ்த்தை வழங்கியதா ??? என்ற பெரிய கேள்வி ஒன்று எழுகின்றது . புலப்பெயர்வுக்கு " புங்கையின் விதி " மனிதர்களுடன் பறவைகளின் வலசை போதலை ஒப்பிட்டதை என்னால் இலக்கிய ரீதியாகவே ரசிக்க முடிந்தது . எது எப்படியாகிலும் எதிரணித்தலைவர் யாழ்வாலியின் தொகுப்புரையை ஆராய்ந்து பார்க்காது எழுந்தமானத்தில் எதுவுமே சொல்லமுடியாதுதான் . எங்கே இறுதித்தாக்குதலுக்கு தயாராகிக்கொண்டிருக்கும் வாயுபுத்திரனும் எதிரணித்தலைவருமான யாழ்வாலியை தொடைதட்ட மேடைக்கு அழைக்கின்றேன்.............

யாழ்வாலி ( அணித்தலைவர் ) :

நடுவர்கள் உள்ளிட்ட அவையோருக்கு மீண்டும் என் பணிவான வணக்கம்.

நடுவர்களே! எமது அணியின் பேச்சாளர்கள் அனைவருமே "நாம் புலம்பெயராது ஊரிலேயே இருந்திருந்தால் சிறப்பாக இருந்திருப்போம் என்ற கவலையே" என்ற எமது அணியின் வாதத்தினைச் சிறப்பான வகையில்  வாதிட்டு வலுச் சேர்த்திருக்கும் இந்நிலையில்,

முதலாவதாக வாத்தியார்: "தாயகத்தில் இயற்கை தந்த கொடைகளை ரசித்து வாழ்வதே சிறப்பான வாழ்க்கை" என்பதனை அழகாகக் கூறினார்.  சொந்த மண்ணில், ஆலமர  நிழலில், ஆற்றங்கரையில், கேணிக்கட்டுகளில் அமர்ந்து தோழமை பேசும் சுகம் பற்றிக் கூறி எம் உள்ளங்களையெல்லாம்  குளிர்வித்து,  ஊரில் வீசும் தென்றல்க் காற்றின் சுக அனுபவத்தைக் கழுதைக்குத் தெரியுமா கற்பூர வசனை என்று எதிரணியினருக்குக் கேள்வியை ஒன்றைச் சுமையாக்கிச் சென்றார்.

அடுத்து வந்த பகலவன் அவர்கள், மிக மிக அருமையாக "ஒரு மனிதன் இந்த உலகில் பிறக்கும்போது அவனது அடையாளமாக அவனது பெற்றோர் மட்டுமல்ல  அவனது பிறந்த மண்ணும் ஒட்டிகொள்கிறது. எந்த ஒருத்தனுமே நான் இந்த மண்ணில் பிறந்தேன் என்று பெருமையுடன் சொல்ல வேண்டிய இடமாக அவனது தாயகம் மாறிவிடுகிறது. அதற்காக தங்களின் உயிரை கூட கொடுக்க கூடிய உணர்வுமிக்க இடமாக அது மாறுகிறது" என்று ஒரு மனிதனின் அடையாளம் அவனது பிறந்த மண்ணே, அந்த மண்ணுக்காக உயிரையும் கொடுக்கலாம் என்று உணர்வுபொங்கக் கூறிச்சென்றார்.

அவரைத் தொடர்ந்து வந்த தும்பளையான், "புலம் பெயர்ந்து நாம் ஒன்றை இழந்தே இன்னொன்றை பெற்றிருக்கிறோம். எமது நேரத்தை, குடும்ப வாழ்க்கையை, உடல் சுகத்தை, பிள்ளைகளின் கலாச்சாரத்தை, எல்லாவற்றிற்கும் மேலதிகமாக மொழியை இழந்திருக்கிறோம்" என்று புலம்பெயர் வாழ்வின் உண்மை நிலையை இனி இழப்பதற்கு எம்மிடம் என்ன இருக்கிறது என்று அறிவுபூர்வமாகக் கேட்டகன்றார்.

சரித்திர நாயகன் கரும்பு தனதுரையில் "மூன்று" முத்தான கேள்விகளைக் கேட்டு, உங்களை யாரென்று நீங்கள்  அறிந்துகொள்ளுவீர்களானால், அது உங்கள் ஆத்மா நிதம், நிதம் சுற்றிச்சுற்றி வருகின்ற அந்த "ஊரில்" "நீங்கள்" சிறப்பாக வாழும் வாழ்க்கையாகவே அமையும்! என்று தத்துவம் பேசி வியக்கவைத்தார்.

யாழ் இணையத்தின் மூத்த உறுப்பினர் குமரசாமி அண்ணர், தமது அனுபவங்களையெல்லாம் ஒருங்கமைத்து, "ஈழத்தமிழன் புலம் பெயரமுன் யாரிடமும் பிச்சையெடுக்கவில்லை....சிங்களவனால் ஏற்பட்ட எத்தனையோ அழிவுகளின் பின்னரும் தானாக எழும்பி நின்றவன் ஈழத்தமிழன். புலம்பெயர் தமிழனைப்போல் போலி வாழ்க்கை வாழ்ந்தவனல்ல ஈழத்தமிழன். கஞ்சியைக் குடித்தாலும் நிம்மதியாய் குடித்தவன் ஈழத்தமிழன்." தாயகத்துத் தமிழன் விழ விழச் சாம்பலில் இருந்து உயிர்க்கும் பீனிக்ஸ் பறவை போன்றவன் , வறுமையிலும் செம்மையாக வாழத்தெரிந்தவன் என முழங்கினார்.

இறுதியாக, மற்றொரு மூத்த உறுப்பினர் சாத்திரி அண்ணா, புலம்பெயர் வாழ்க்கையில்,  "தேவைகள் அதிகம். ஆசைகள் அதிகம் அதற்காகவே ஓடுகிறார்கள். ஆளாளிற்கு இரண்டு வேலை  திருமணமானவர்கள்  தங்கள் உறவைக்கூட நாள் குறித்து  நேரம் குறித்துச்செய்யவேண்டிய  வாழ்க்கை." என்று மிகப்பெரிய உண்மையைப் போட்டுடைத்திருக்கின்றார். பகட்டு வாழ்க்கைக்கும் ஆடம்பரச் செலவுகளுக்குமாக இல்லறத்தின் நல்லறமாம் தாம்பத்தியம் துறவறமாகிக் கொண்டுபோய்க்கொண்டிருக்கின்றது என்று கவலையுடன் சொல்லிச் சென்றார்.

எனவே, நடுவர்களே! எமது அணி  உறுப்பினர்களின் நியாயமான வாதங்கள் அடிப்படையில் நீங்கள் இப்போது ஒரு முடிவுக்கு வந்திருப்பீர்கள் என எண்ணுகின்றேன்.

பூனை கண்ணை மூடிக்கொண்டு இருந்தால் உலகமெல்லாம் இருண்டிருக்கும் எண்டு நினைக்குமாம். அப்படித்தான் எனது எதிரணி அன்புத் தோழி தமிழச்சி இருக்கிறா! ஊரில் இருக்கும் போது பெற்றோர் பிள்ளைகளுக்கிடையே இருந்த நெருக்கத்தைவிடப் புலத்தில் பெற்றோர் பிள்ளைகளுக்கிடையேயான நெருக்கம் அதிகமாம்.  கவலைக்குரிய விடயம் புலத்தில் நமது அடுதத்த  தலைமுறையை நாம் இழந்து விட்டோம். அதுதான் உண்மை நடுவர்களே. அந்த உறவு அறுந்த கயிற்றின் மேல் நடப்பதற்கு ஒப்பான உறவு என்பதனைத் தமிழச்சி அறியவில்லையா அல்லது அறியாததுபோன்று நடிக்கின்றாரா புரியவில்லை நடுவர்களே புரியவில்லை!

புலத்தில் பெற்றோர்  பிள்ளைகளுக்குப் பயந்து வாழும்நிலை இன்று ஏற்பட்டிருக்கின்றது. இன்று ஒரு பிள்ளை தவறு செய்துவிட்டால் கண்டிக்க முடிகிறதா? அல்லது தண்டிக்க முடிகிறதா? புலத்தில் பெற்றோர் பிள்ளைகளுக்கான உறவு பிள்ளைக்கு ஒரு பத்து வயது வரும்வரை மட்டுமே. மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால் ஒரு பதினைந்து வருடங்கள் தேறும். ஆனால் ஊரிலோ அந்த உறவு பெற்றோர் இறக்கும்வரை தொடர்ந்துகொண்டிருக்கும் என்பதைத் தோழி தமிழச்சிக்கும் இந்த மன்றுக்கும் சொல்லிக்கொள்ள ஆசைப்படுகின்றேன் நடுவர்களே!

திரைகடலோடியும் திரவியம் தேடு என்று முன்னோர்கள் சொன்னார்களாம் என்று ஜீவா சொன்னார்,  ஜீவாவைப் பார்க்கப் பரிதாபமாக இருக்கிறது நடுவர்களே! நம் முன்னோர் ஏன் அப்படிச் சொன்னார்கள், அலைகடல் கடந்து வாணிபம் செய்து பொருளீட்டி வந்து, உன் சொந்த நாட்டிலே சொந்த வீட்டிலே உன் மனைவியோடு மக்களோடு உற்றார் உறவினர்களோடு சிறப்பாக வாழ்திரு என்பதற்காகச் சொன்னார்களே தவிர திரைகடல் ஓடித் திரவியம் தேடி அங்கேயே செட்டில் ஆகிவிடு என்றா நம் முன்னோர் சொல்லி இருக்கிறார்கள்? என்று ஜீவாவைப் பார்த்துக் கேட்கின்றேன் நடுவர்களே!

ஊரில் ஏழைகள்  இனி அடுத்து எப்படி வாழ்வது என்று தெரியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டு, அதனால் அங்கு களவு விபசாரம் என்று சமூகச் சீர்கேடுகள் தலைவிரித்து ஆடுகிறதாம் என்று சுபேஸ்  தனது வாதத்தில் ஏழைகளைக் கீழ்த்தரமாக எள்ளினார். பிற்போக்குத் தனமான இந்த எள்ளலை வன்மையாக் கண்டிக்கின்றேன். வறுமையிலும் செம்மையாக வாழ்ந்த இனம் ஈழத் தமிழினம். சுபேஸின் வாதப்படி ஓரிருவர் செய்யும் தவறுகளுக்கு ஒட்டு மொத்த ஏழைகளையும் குற்றம் சாட்டுதல் நியாயமாகுமோ நடுவர்களே!

புலத்தில் களவுகள் இல்லையா? விபசாரம் இல்லையா? போலிக் கடனட்டை செய்து சுகபோக வாழ்க்கை அனுபவித்தால அது களவாகாதா? புலத்தில் நம்மவர்களைக் "கள்ள மட்டைக்காரர்கள்" என்று பெருமைப்படுத்துவதை இவர் மறந்துவிட்டாரா? இல்லை மறைத்து விட்டாரா? இவரின் பெரிய ஒப்பாரியின்படி புலத்தில் பொருளாதாரத்தை மட்டும் வைத்துச் சிறப்பாக வாழும் குடும்பங்களில் கள்ளத் தொடர்புகளே இல்லையா? கணவனை மனைவியும், மனைவியைக் கணவனும் ஏமாற்றிக் கொள்ளும் புலம்பெயர் வாழ்க்கை விபசாரம் ஆகாதோ நடுவர்களே!

சொந்த நாட்டில் வாழ்ந்த ஈழத் தமிழர்கள் வாழ்க்கை சீரழிந்து கொண்டு இருந்ததால் தானே நாங்கள் புலம்பெயர்ந்தோம் என்று வாய்கூசாமல் பச்சைப்பொய் சொல்லுகிறார் யாழ்வாணன். ஈழத்தில் தமிழன் தன் கலைகளிலே, தன் கல்வியிலே, தன் கலாசாரத்திலே, தன் பொருளாதாரத்திலே கொண்டிருந்த சீரையும் சிறப்பையும் கண்டு, எமது இனத்தின் மதிநுட்பத்துக்குப் பயந்து சிங்களப் பேரினவாதம் திட்டமிட்ட இனவொழிப்பைக் கட்டவிழ்த்த நேரத்திலேயே புலம்பெயர நேரிட்டதே ஒழிய வாழ்க்கை சீரழிந்து இருந்ததனால் அல்ல என்பதனைக் கருத்திற் கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்ளுகின்றேன் நடுவர்களே! அதுவரை சொந்த மண்ணிலே தமிழன் தன்மானத்தோடும் சிறப்போடும் சுதந்திரமாகவும் வாழ்ந்தான் என்பதைச் சரித்திரம் கூறும். வாழ்க்கைச் சீரழிவுக்கும் திட்டமிட்ட இனவழிப்புக்கும் உள்ள வேறுபாட்டைக் "கவி" புரிந்திருக்க நியாயமில்லை!

சுதந்திரம்,பெண்விடுதலை,மானுடம் என்ற நிஜ தேடல்தான் பாரதியை மகாகவி ஆக்கியது என்று சொல்லும் அய்யா அருச்சுன் அவர்களே, அந்தக் கற்பனையில்லாத உண்மையின் தேடலை, அவன் புலம்பெயர்ந்து வேற்று நாட்டுக்குச் சென்று தேடவில்லை தன்னுடைய செந்த நாட்டில் இருந்து கொண்டுதான் தேடினான். ஆனால் பாவம் நீங்களோ ஆற்றிலே  தொலைத்துவிட்டு குளத்திலே தேடுகிறீகள் அய்யா.

செந்தமிழ் நாடெனும் போதினிலே-இன்பத்
தேன்வந்து பாயுது காதினிலே-எங்கள்
தந்தையர் நாடென்ற பேச்சினிலே-ஒரு
சக்தி பிறக்குது மூச்சினிலே

என்று தாய்த் தமிழ்நாட்டில் இருந்து அந்த மகாகவி பாடியதைத் திட்டமிட்டு அய்யா அருச்சுன் அவர்கள் திட்டமிட்டு மறைத்திருக்கின்றார் நடுவர்களே!

சுடிதார், நண்டுக்கறி வாடை, வரி ஏய்ப்பு, முகத்தில் புன்முறுவல் இல்லை, மூஞ்சியைப் பிளக்கும் பார்வை, இரண்டு துண்டு உடை, நாக்கை நீளவிடுதல் என்று தன் வீட்டுக் கதைகளை வஞ்சகமில்லாமல் அடுக்கிக்கொண்டே போனார் எதிரணித் தலைவர் இசைக்கலைஞன் அவர்கள். நடுவர்களே, இதிலிருந்து இவருக்கும் இவர் வாழும் புலம்பெயர் சமூகத்துக்குமான நெருக்கத்தை வலுவாக நீங்கள் அறிந்து கொள்ளல்லாம். சுமார் கால்நூற்றாண்டுக்கும் அதிகமாக புலத்தில் வாழும் தமிழர்களுக்கும் புலத்தில் வாழும் மாற்று இனமக்களுக்கும் ஒரு புரிதல் இல்லையெனில் காரணம் என்ன என்பதைக் கொஞ்சம் சிந்திதுப்பார்க்கவேண்டும். ஒன்றில் இவர்கள் அவர்களை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை அல்லது மாற்றுச் சமூகம் இவர்களை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. ஆனால் இங்கு இரண்டுமே இவர்களைப் பாதித்திருக்கிறது என்பதே உண்மை. இவர்களில் பெரும்பான்மையானோர் புலத்துக்கு ஏற்றவாறு தங்களை மாற்றிக்கொள்ளமுடியாது தவிக்கிறார்கள். அடுத்து எதிரணித்தலைவர் குறிப்பிட்ட இன்னோரன்ன காரணங்களினால் பிற சமூகங்கள் இவர்களைப் புறக்கணிக்கின்றன. ஊருடன் கூடிவாழ் என்ற முதுமொழிக்கேற்ப நகமும் சதையும் போன்று சிறப்புறும் தாயகத்து வாழ்க்கை எங்கே? தாமரை இலைமேல் நீர்த்துளி போன்று ஊருடன் ஒட்டாத புலத்துப் பரிதாப வாழ்க்கை எங்கே? நடுவர்களே!

நடுவர்களே ஆடு பார்த்திருக்கிறீங்களா ஆடு? அந்த ஆட்டைப் பற்றி நாலு வார்த்தை சொல்லச் சொன்னால், அதைக் கொண்டுபோய் மரத்தில கட்டிப்போட்டு உலகத்தில இருக்கிற மரங்களங்களைப் பற்றி  எல்லாம் நாற்பது வசனம் சொல்லுறது, இப்படித்தான் இருக்கிறது கங்காரு தேசத்தின் புங்கையூரான் அவர்களின் பேச்சு. புலம்பெயர் ஈழத் தமிழனின் கவலை பற்றிப் பேசச் சொன்னால், உலகத் தமிழனுக்கே சம்பந்தமில்லாத மந்திரங்கள், தாலி, அநுமான், சோமன் பற்றி கன்னா பின்னாவெனச்  சொல்லித் தொலைக்கிறார். அது மட்டுமில்லாமல், சாத்திரி அண்ணாவுக்கு ஒரு ரகசியம் சொல்லுகிறாராம். உயிரினமே வளராத, உப்பு நிறைந்த,சாக்கடலின் நிறமும் கூட ‘நீலம்' தானாம். என்னே அறிவு, அந்தச் சாக்கடலிலும் உயிர்கள் இருப்பதாகக் கண்டறியப்பட்டுள்ளது தெரியாமல் ரகசியம் சொல்லுகிறாராம் ரகசியம். நடுவர்களே இதிலிருந்து  இவரது வாதத்தின் உண்மைத் தன்மையினை நீங்களே தீர்மானித்துக்கொள்ளுங்கள்!

"பாலஸ்தீனத்தில் இருந்து புறப்பட்ட யூதர்கள் தானே, இன்று உலகம் முழுவதையும் தங்கள் காலடியில் வைத்திருக்கின்றார்கள்" என்று சொல்லும் புங்கையூரான், அதே யூதர்கள் 1948 இல் இஸ்ரவேல் நாடு உருவாக்கப்பட்டபோது உலகெங்கிலும் குறிப்பாக அமெரிக்கா, மற்றும் மேலைத்தேய நாடுகளிலிருந்தும் மீண்டும் பல சந்ததிகளின் பின்னர் குடியேறி வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதை அறியவில்லைப் போலும். கிட்டத்தட்ட 2500 ஆண்டுகளுக்குக் கூடுதலாக பிற நாடுகளில் வாழ்ந்த யூதர்கள் தமது தாயகம் மலர்ந்தபோது மீண்டும் திரும்பினார்கள். புலம்பெயர் வாழ்வினை விடத் தாயகத்தில் வாழும் வாழ்க்கையே சிறப்பானது என்பதை பல சந்ததிகளின் பின்னரும் யூதர்கள்  மெய்ப்பித்துக் காட்டினார்கள். பாவம் புங்கையூரான் பொல்லைக் கொடுத்து இறுதியில் வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டார். அவரணியினர் இந்தப் புலத்துச் சிற்றின்ப வாழ்க்கையினைப் பேரின்பமாக உருவகித்துக் கொண்டு தாயகத்துக்குத் திரும்பிப் போகமாட்டார்களாம்!

என் உயிர் துடிக்கும் இந்த தாயகத்து மூச்சுக்காற்றிலே பரம்பரை பரம்பரையாக என் அப்பன் பாட்டன் முப்பாட்டன் என்று சுவாசித்த சுவாசத்திலே அந்தப் பேரின்பம் கலந்திருக்கின்றது. நடுவர்களே எனது அப்பனும் பாட்டனும் அவனுடைய முன்னோர்களும் புலம் பெயர்ந்தா ஒரு சிறப்பான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார்கள்? இல்லையே! தங்கள் தாயக மண்ணிலே இருந்த வளங்களைக் கொண்டு சிறப்பாக வாழ்ந்தார்கள் தங்கள் சந்ததியையும் சிறப்பாக வாழவைத்தார்கள் என்பதனை பெருமையோடு புங்கையூரானுக்குக் கூறிக்கொள்ள விரும்புகின்றேன்.

ஊரில கோயில் திருவிழாக்குப் போயிருக்கிறீர்களா நடுவர்களே? அதுசரி ஊரில கோயில் திருவிழாக்கு போறதா, கோயில் திருவிழா நடத்திறதே நாங்க தானே என்று நீங்கள் நினைக்கிறது புரிகின்றது. ஆம் நடுவர்களே கோயில் திருவிழா தொடங்கி முடியும் வரை ஊர் உறங்கினாலும் நாங்கள்  உறங்குவதே இல்லை கோயில் கதவுகள் சாத்தப்பட்டாலும் எங்கள் உள்ளக் கதவுகள் சாத்தப்படுவதே இல்லை. அந்த இனிய வாழ்க்கை புலம் தந்திடுமா? புலத்தில் ஒரு கோயிலைக் கண்டுபிடிக்கிறதே பெரும்துன்பம். அதில பாக்கிங்க் எடுக்கவே வேண்டாம் என்றாகிவிடும் இதில திருவிழா ஒருகேடு இதுதானே உண்மை நிலை நடுவர்களே! இதற்காகத்தானே கோயில் இல்லா ஊரிலே குடியிருக்கவேண்டாம் என முன்னோர்கள் சொன்னார்கள்.

நடுவர் கோமகன் அவர்களே நீங்களும் காதலித்திருப்பீர்கள். ஊரில் ஒரு பெண்ணுக்குப் பின்னால் திரிதிரி எண்டு திரிந்து அவளின் கடைக்கண் பார்வைக்காகத் தவமாய்த் தவமிருந்து தோழியைத் தூதுவிட்டுக் கடைசியில் சம்மதத்துக்கு அறிகுறியாய் அவள் வீட்டுத் திருப்பத்தைக் கடக்கும்போது அவள் எறியும் ஒரு வினாடி விழி அம்பு பட்டு நெஞ்சமதில் வெடிக்கும் ஒராயிரம் அணுகுண்டு தரும் சுகம் புலத்துக் காதல் தந்திடுமோ? தயவுசெய்து புலத்தில் அப்பிடி பண்ணீடாதீங்க நடுவர் அவர்களே, புலத்தில் ஒரு பெண்ணை அய்ஞ்சு நிமிசம் பாத்தாலே நீங்கள் வில்லங்கத்தை விலைகொடுத்து வாங்கினதில முடிந்து விடும். ஒருத்தனை அய்ந்து மாதம் கவனித்துக் காதலின் ஆழம் பார்த்துச் சம்மதம் தரும் நம்மவூருக் காதல்க் கண்மணிகள்  எங்கே? ஒரு அய்ந்து நிமிடப் பார்வைக்காகப் போலீசைக் கூப்பிடும் புலத்து அம்மணிகள்  எங்கே சிந்தியுங்கள் நடுவர்களே!

ஊரில் வாழ்ந்த வாழ்க்கையில் உற்றார் உறவினர்களுடன்  அயலவருடன் நண்பர்களுடன் இருந்த அந்தப் பாசப்பிணைப்பும் நெருக்கமும் புலத்து வாழ்க்கையில்  காணக்கூடுமோ? நடுவர் சுமேரியர் அவர்களே ஊரில் உங்கள் சகோதரர்களின் வீட்டுக்கு போகின்றபோது சொல்லிவிட்டுத்தான் போவீர்களா? இல்லையே! ஆனால் புலத்தில்சொந்தச் சகோதரங்களின் வீட்டுக்கு போகவேண்டி இருந்தால் கூட சொல்லிவிட்டுப் போகவேண்டி இருக்கு.

ஊரில் ஒரு சாவு வீடு என்று வந்துவிட்டால் சிறிது காலம் தினமும் அந்த வீட்டுக்குப் போய் அவர்கள் இழப்பை மறந்து இயல்பு வாழ்க்கக்குத் திரும்பும்வரை அவர்களைத் தாங்கும் பண்பாடு எமக்கு இருக்கின்றது. நடுவர் சுமேரியர் அவர்களே, நீங்களுங்கூட உங்கள் கணவர், பிள்ளைகள், பெற்றோருடன் இணைந்து அப்படிப்பட்ட வீடுகளுக்கு அடிக்கடி சென்று சாப்பாடு செய்துகொடுத்து அவர்களை ஆறுதல்படுத்தி இருப்பீர்கள். ஆனால் புலத்தில் நடப்பது என்ன? கொஞ்சப் புட்டை, இடியப்பத்தை அல்லது கொத்துரொட்டிய ஒரு சாட்டுக்கு கடையில வாங்கிக்கொண்டுபோய்க் கொடுத்து விட்டு ஒரு அரைமணி நேரம் இருந்திட்டு வந்திடுவார்கள். பிறகு நல்லடக்கம் செய்யும்  நாளில் வேண்டாவெறுப்பாகப் போய் முழிஞ்சுகொண்டு நிற்பார்கள். ஊரில் வாழ்ந்த காலத்தில் இருந்த அந்த பாசப்பிணைப்பும் அன்புப் பரிமாற்றமும் புலத்தில் வெறும் ஒப்புக்கே காட்டப்படுகின்றதே தவிர உள்ளத்தின் ஆழத்தில் இருந்து இயல்பாக வந்தது அல்ல அல்ல என இடித்துரைக்கின்றேன் நடுவர்களே!

புலம்பெயர் தேசத்திலே அடிக்கடி கேள்விப்படும் ஒரு வார்த்தை மன அழுத்தம். அதிகமானோர் மன அழுத்த நோயினால் பாதிக்கப்படுகிறார்களம். போதாக்குறைக்கு நாய் பூனைக்கும் மன அழுத்தம் என்று சிகிச்சைவேறு. ஊரிலே நாம் எவ்வளவு அழுத்தம் கொடுத்தும் நம்ம நாய் பூனைகளுக்கு மன அழுத்தம் வந்திருக்கா நடுவர்களே? இங்கு விலங்குகளுக்கே மன அழுத்தம் என்றால் மனிதரின் நிலை நிலை எப்படியோ?  கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பாருங்கள் நடுவர்களே இதுதான் புலம்பெயர் வாழ்வின் சிறப்பா?

ஒரு தேசிய இனமானது, அது பேசும் மொழியைக் கொண்டே அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது. மிகவும் கவலையுடன் சொல்லுகின்றேன் நடுவர்களே, நமது அடுத்த தலைமுறையினரின் முகங்கள் புலத்திலே தொலைக்கவிடப்பட்டிருக்கின்றன. பெயரளவில் தமிழராகவும் மனதளவில் புலத்துவாசிகளானதுமான  சந்ததி ஒன்று உருவாகிக்கொண்டு இருக்கின்றது. தமிழில் பேசச் சிரமப்படும் நிலை அல்லது கூச்சம், இன்னும் சிலர் தமிழை வெறுக்கும் நிலை ஏற்பட்டிருக்கின்றது. தமது உண்மை முகத்தை இழந்துவிட்டு இரவல் கலாசாரமும் செயற்கைத் தனமுமான வாழ்க்கையைத் தம்முடையதாக நம்பி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறர்கள். பல புலம்பெயர் பெற்றோருக்கு இது பெருமையும் கூட. குயிலின் குஞ்சுகளை காக்கைகள் எப்போதும் தம் கூட்டில் வைத்திருக்க விரும்புவதில்லை என்பதை எதிரணியினர் புரிந்துகொள்வார்களா நடுவர்களே!

இவ்வாறான இரவல் கலாசாரமும் செயற்கைத் தனமுமான புலம்பெயர் வாழ்க்கை எவ்வாறு சிறப்பானதாக இருக்க முடியும் நடுவர்களே?

ஆடினார்கள் ஆடினார்கள் தங்கள் இறுதிமூச்சு உள்ளவரை களமாடினார்களே வீரமறவர்கள். எதற்காக என்று உங்களைப் பார்த்துக் கேட்கின்றேன் நடுவர்களே. நமது தாயக மண்ணில் நாம் சுதந்திரமாக எம்மை நாமே ஆண்டுகொண்டு சிறப்பான பாண்பாட்டு விழுமியங்களுடன் ஒழுக்கமுள்ள ஒரு வாழ்க்கையை நாமும் நம்முடைய எதிர்காலச் சந்ததியும் வாழவேண்டும் என்பதற்காக என்பதைத் திமிராக நெஞ்சை நிமிர்த்திக்கொண்டு சொல்கின்றேன். வெறும் பேச்சளவில் மட்டுமல்ல கிட்டத்தட்டப்  பத்து ஆண்டுகளுக்கு மேலாக, உலகத்  தமிழனின் ஒரே தலைவர் அவர்களின் வழிநடாத்துதலில் தாயகத்தில்  சிறப்பான ஒரு வாழ்வை மக்கள் வாழ்ந்தார்கள் என்பதை இந்த அவையிலே எவரேனும் மறுத்துக் கூற முடியுமா நடுவர்களே! அங்குள்ள மக்களை கேட்டுப் பாருங்கள் அந்தச் செழுமையான சிறப்பான நாள்களைக் கண்ணீருடன் நினைவுகூருவார்கள். புலத்திலுள்ள வசதி வாய்ப்புக்கள் அங்கு இல்லாமல் இருந்தாலும் அவர்கள் சிறப்பான வாழ்வையே வாழ்ந்தார்கள். புலம்பெயர் வாழ்க்கை ஒரு மாயை என்பதனை நன்கு அவர்கள் அறிந்து வைத்திருந்தார்கள்.

இறுதியாக, " புலம்பெயர் தமிழரின் ஊர் பற்றிய கவலையானது வெறும் பிரிவுகளின் கவலை அல்ல நாம் புலம்பெயராது ஊரிலேயே இருந்திருந்தால் சிறப்பாக இருந்திருப்போம் என்ற கவலையே என்பதனை உறுதியாகக் கூறிக்கொண்டு, நடுவர்களினதும் முடிவும் இதுவாகத்தான் இருக்கும்! இருக்கவேண்டும்! எனக் கேட்டுக்கொண்டு அவையோரிடமிருந்து விடைபெறுகின்றேன்.

வாழ்க தமிழ்! வெல்க தமிழன்! மலர்க தமிழீழம்!

வாய்ப்பளித்தமைக்கு நன்றி வணக்கம்.

மெசொபொத்தேமியா சுமேரியர் ( நடுவர் ) :

மிகவும் ஒரு இக்கட்டான நிலையில் என்னைக் கொண்டுவந்து  விட்டுவிட்டார் யாழ் வாலி. எல்லாவற்றையும்  ஊடறுத்துப் பாய்கிறது அவரின் ஏவுகணை. மிகத் துல்லியமாக நிதர்சனத்தை எமக்குக் காட்டுகின்றன அவர் வாதங்கள். சொந்த மண்ணின் பெருமையும் எம்நாட்டின் அருமையும் அவர் சொல்லாவிட்டாலும் கூட எமக்குத் தெரிந்தது தான்.

புலம்பெயர்ந்து காலாண்டுகளுக்கு மேலாக வாழ்ந்தாலும் எம்மவரால் மற்றைய  நாட்டவருடனோ
அவர்தம் கலாச்சாரத்துடனோ ஒன்ற முடியாமைக்கு அவர் கூறும் விளக்கம் சரியானதே. என்னதான் நாம் இங்கு வசதியாக வாழ்ந்தாலும் எம் மனம் எப்போதும் தாயகத்தையும் அங்கு வாழ்ந்த வாழ்வையும் எண்ணி மாய்ந்து போவதனால் எம்மால் மற்ற சமூகத்துடன் ஒன்றி வாழ முடியவில்லை என்னும் அவர் கூற்று உன்மைதான்.

சரி பார்ப்போம். இன்னும் சொற்ப நேரத்தில் முடிவு தெரிந்துவிடப் போகிறது.


 



Post a Comment

Popular posts from this blog

"சமூகம் எனக்கு என்ன தந்தது என்பதை விட நான் என்ன சமூகத்திற்கு கொடுத்தேன் என்பதை சிந்திக்கவே நான் விரும்புகின்றேன் ". புலோலியூரான் - நேர்காணல்.

ஈழத்தின் வடமாராட்சி பகுதியான தம்பசிட்டியில் பிறந்து ஜெர்மனி டுசில்டோர்ஃப்,  (Düsseldorf) நகரில் வாழ்ந்து வரும் டேவிட் யோகேசன் புலம் பெயர் இலக்கியப்பரப்பில் "புலோலியூரான்" என்ற புனை பெயரில் அறிமுகமானவர். இவருடைய ஆக்கங்கள் இதுவரை இலக்கியப் பரப்பில் ஆவணப்படுத்தாவிட்டாலும், ஓர் சிறந்த அறிவியல் சிந்தனையாளராகவும் , கணணியியல், பொருளாதாரம், திட்டமிடல், நிதி துறை சார் வல்லுனராகவும் ,அரசியல் செயற்பாட்டாளராகவும்  ,பயிற்சி விமான ஓட்டியாகவும் , ஜேர்மன் அரசினது ஆரம்பகால கணணி மென்பொருள்துறை ஆலோசகராகவும் ஆசிய, வளைகுடா மற்றும் ஆபிரிக்க தேசங்களில் பொருளாதாரம், திட்டமிடல், நிதி ஆலோசகராக என்று பன்முகப்படுத்தப்பட்ட இளைய தலைமுறையை சேர்ந்த புலோலியூரானை வாசகர்களுக்காக பல கட்ட மின்னஞ்சல் பரிவர்த்தனைகள் மூலம் நான் கண்ட நேர்காணல் இது .............
கோமகன்














000000000000000000000000000000000000
உங்களை நான் எவ்வாறு தெரிந்து கொள்ள முடியும்?
" மன்னிக்கவும், நீங்கள் யார் என சொல்லுங்கள்?"!! இலங்கையில் இருந்து ஜேர்மன் வரை நான் அடிக்கடி எதிர்கொண்ட கேள்விகளில் ஒன்று இது. என் வாழ்க்கையில் நான் எதிர்கொண்ட எனக…

"ஆண்கள் உடல்அரசியலைப் பேசலாம் என்றால்,பெண்கள் ஏன் உடலரசியலைப் பாடக்கூடாது"?-நேர்காணல் புஷ்பராணி சிதம்பரி.

ஈழத்தின் வடபுலத்தில்  மயிலிட்டிக் கிராமத்தைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்டு தற்பொழுது பிரான்ஸில் வசித்து வரும்  புஷ்பராணி, தமிழ் ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் ஆரம்பகால  அமைப்புகளான தமிழ் இளைஞர் பேரவையிலும்,அதன் பின்னர் தமிழ் ஈழ விடுதலை இயக்கத்திலும் (TLO) இயங்கிய பெண்போராளி ஆவார். அத்துடன் இவர் தமிழ் இளைஞர் பேரவையின் மகளிர் பிரிவுக்கு  அமைப்பாளராக இருந்திருக்கின்றார். ஆயுதம் தாங்கிய தமிழ் ஈழத்தேசியவிடுதலைப்  போராட்ட வரலாறில் முதன் முதலாகச்  சிறை சென்ற இரு பெண்போராளிகளில் ஒருவராக எம்மிடையே அடையாளப்படுத்துள்ளார். இவர் பல்வேறு தளங்களில் இருந்தவர்களுடனும், அன்றிருந்த தமிழ் ஈழத்தேசிய விடுதலைப்போராட்ட  இயக்கங்களின் தலைமைப் பொறுப்புகளில் இருந்தவர்களுடனும், அவர்கள் அந்தப் பொறுப்புகளுக்கு வருவதற்கு முன்பாகவே அவர்களுடன் ஒன்றிணைந்து  தமிழீழ விடுதலைப்போராட்டத்தில் ஓர் சக போராளியாக இருந்திருக்கின்றார். இந்த விடுதலைப்போராட்டத்தில்  பலவிதமான சித்திரவதைகளையும் சாதியரீதியாக  ஒடுக்குமுறையையும் சந்தித்தவர் புஷ்பராணி சிதம்பரி. அன்றைய காலகட்டத்தில் இருந்த சாத்வீகப்  போராட்டத்தில் நம்பிக்கை இழந்த இளைய தலைமுறையினருடன் …

"கலை உண்மையைப் பேசவேண்டும் ; கலைஞனும் உண்மையின் பக்கத்திலேயே நிற்க வேண்டும்" - நேர்காணல் யேசுராசா.

அ.யேசுராசா  தாயகத்தின்  குறிப்பிடத்தக்க கவிஞர், சிறுகதையாசிரியர், விமர்சகர், இதழாசிரியர் மற்றும் பதிப்பாளர் என்று பன்முக ஆளுமை  படைப்பாளி . 1968 முதல் கவிதைகள், சிறுகதைகள், மொழிபெயர்ப்பு, பத்தி எழுத்துக்கள், விமர்சனம் போன்ற பல தளங்களில் தீவிரமாக இயங்கிவரும் அ .யேசுராசா கலை, இலக்கியங்கள் அனுபவ வெளிப்பாடாய் அமையவேண்டுமென்பதிலும், கலை இலக்கிய உலகில் அறம்சார்ந்த நிலைப்பாடு பேணப்பட வேண்டுமென்பதிலும் உறுதிகொண்டதோர் இலக்கியவாதி . அத்துடன் நின்றுவிடாது யாழ். திரைப்பட வட்டம், யாழ். பல்கலைக்கழக புறநிலைப் படிப்புகள் அலகின் திரைப்பட வட்டம் என்பவற்றில் தீவிரச் செயற்பாட்டாளராக இருந்திருக்கின்றார் .
பதினொரு ஈழத்துக் கவிஞர்கள், மரணத்துள் வாழ்வோம், தேடலும் படைப்புலகமும் ஆகிய நூல்களின் தொகுப்பாளர்களில் ஒருவராகவும் . காலம் எழுதிய வரிகள் கவிதைத் தொகுதியின் தொகுப்பாளராகவும் . அலை சிற்றேட்டில் முதலில் ஆசிரியர் குழுவிலும் - நிர்வாக ஆசிரியராகவும் பின்னர் 25ஆவது இதழிலிருந்து ஆசிரியராகவும் இருந்த அ .ஜேசுராசா , இளைய தலைமுறையினரின் வளர்ச்சியை இலக்காகக் கொண்டு கவிதை, தெரிதல் ஆகிய இதழ்களை வெளியிட்டு அவற்றின் ஆசிரிய…