Skip to main content

"செயலுக்குத் துணியாத எதுவும் கற்பனையின் கோடுகளைத் தாண்டுவதில்லை"-நேர்காணல் -கருணாகரன்.



ஈழத்தின் வடபுலத்தில் உள்ள இயக்கச்சி கிராமத்தில் பிறந்தவர் கருணாகரன். தற்பொழுது கிளிநொச்சியில் வசித்து வருகிறார். கவிஞராகவே ஈழத்து இலக்கியப்பரப்பில் அடையாளப்படுத்தப்பட்டவர். இருந்த போதிலும் ஒரு கதைசொல்லியாகவும், ஊடகவியலாளராகவும், தொடர் இலக்கியச் செயற்பாட்டாளராகவும, பதிப்பு முயற்சிகளில் ஈடுபடுகின்றவராகவும் பொது வெளியில் வெளிப்படுத்திருக்கின்றார். இவர் "வெளிச்சம் " கலை இலக்கிய இதழின் ஆசிரியராகவும் "காட்சி" ஊடகத்திலும் பணியாற்றியிருக்கிறார். பத்திரிகையாளரும் கூட. 1980 களில் ஈழ விடுதலைப்போராட்டத்தில் தன்னை ஒரு போராளியாக இணைத்துக்கொண்ட கருணாகரன், விடுதலைப்போராட்டம் உச்சம் பெற்ற வேளையிலும், வீழ்ச்சி அடைந்த காலகட்டத்திலும் சமகாலத்தில் பயணித்த ஓர் போராளியாவார். இதுவரையில், "ஒரு பொழுதுக்குக் காத்திருத்தல்", "ஒரு பயணியின் நிகழ்காலக் குறிப்புகள்“, "பலியாடு", "எதுவுமல்ல எதுவும்", “ஒரு பயணியின் போர்க்காலக்குறிப்புகள்“, “நெருப்பின் உதிரம்“, “இரத்தமாகிய இரவும் பகலுமுடைய நாள்" என்று ஏழு கவிதைத்தொகுதிகள் வெளியாகியுள்ளன. தவிர, “இப்படி ஒரு காலம்“ என்ற கட்டுரைத் தொகுப்பும் “வேட்டைத்தோப்பு“ சிறுகதைத் தொகுதியும் இவருடையவை. சமூகவியலாளராகவும், அரசியல் ஆய்வாளராகவும் இலக்கியச் செயற்பாட்டாளராகவும் இயங்கி வரும் கருணாகரன், ஈழத்தின் சமகால அரசியல், இலக்கியம், சமூக நோக்கு போன்ற பலவிடயங்களை காலச்சுவடு வாசகர்களுக்காக பேசியிருக்கிறார்.


கோமகன் 














000000000000000000000000


உங்களை எப்படியாக தெரிந்து கொள்வது?



அவரவர் தாம் விரும்புகிற மாதிரியாக அளக்காமல். உண்மைகளின் வழியாக.



இந்தப் பதிலை கவிஞர்களுக்கே உரிய ஞானக்கிறுக்காக எடுத்துக்கொள்ளலாமா ?



அப்படியல்ல. இது எல்லோருக்கும் பொதுவான ஒன்றே. ஒருவரை அறிந்து கொள்வதும் மதிப்பிடுவதும் பொறுப்பு மிக்கமுறையில் இருக்க வேணும். ஆனால், தமிழ்ச் சூழலில் இது குறைவு. ஒருவரைப் பற்றி தங்கள் அபிப்பிராயங்களை அவரவர் விரும்புகின்ற மாதிரியாக ஏற்றி வாசிக்கிறார்கள். தாம் உன்னிப்பாகக் கவனிக்காமல், பிறர் சொல்லும் வதந்திகளையும் தகவல்களையும் பகுத்தாராயாமல் அப்படியே வாய்பாடாகப் பின்பற்றும் போக்குத்தான் தமிழர்களிடம் கூடுதலாக உண்டு. இது அநீதி. தவறு. இந்தத் தவறு, பிழையான இடத்துக்கே அவர்களையும் வரலாற்றையும் கொண்டுபோய் விடும்.



ஓர் சாதாரண இளைஞனுக்கே உரிய கனவுகள் கற்பனைகள் உங்கள் இளமைக்காலத்தில் இருந்தனவா ?



துக்கம் தருகின்ற கேள்வி இது. அன்று ஏதோ எல்லாம் இருந்தன. இன்று எப்படியெல்லாமோ ஆகி விட்டன என்பது போல் உங்கள் கேள்வி இருக்கின்றது. அதென்ன சாதாரணன் அசாதாரணன் ?



இது எந்தவிதத்தில் துக்கம் தரும் கேள்வியாக முடியும்?



எங்களுடைய பதின்ம வயதில்தான் ஈழ விடுதலைப்போராட்டம் எழுச்சியடைந்தது. அப்பொழுது விடுதலைக் கனவு எல்லாருடைய இதயங்களிலும் பூத்தது. பல்லாயிரக்கணக்கான இளைஞர்களும் இளைய பெண்களும் போராட்டத்தில் அலையலையாகச் சென்றனர். போராட்டத்திலும் விடுதலையிலும் மாபெரும் நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனால், பிறகு ஏற்பட்ட சரிவுகளும் வீழ்ச்சிகளும் கடந்த காலத்தை (நமது நாட்களை) இரத்தச் சேற்றிலும் துயரக்கடலிலும் புதைத்து விட்டன. கடந்த காலத்தை மட்டுமல்ல, நிகழ்காலத்தையும்தான். எதிர்காலமும் அப்படியி்ல்லாமல் இருக்க வேணும் என்பதே இன்றைய பிரார்த்தனை.



போராட்டத்தில் நேர்மையான பங்களிப்பைச் செய்திருக்கிறேன் என்ற ஒரு எண்ணத்தைத் தவிர, வேறு எதுவும் இல்லை.



எல்லா இளைஞர்களுக்கும் பதின்ம வயது என்பது கனவுகள் கற்பனைகள் என்று பூத்துக்குலுங்கும் வசந்தகாலம். இதை யாராலுமே கடக்காமல் வந்திருக்க முடியாது .இந்த சாதாரண இளைஞனில் இருந்தே அசாதாரண போராளி உருவாகின்றான்;அவ்வாறு உங்களுக்கு ஒன்றுமே ஏற்பட வில்லையா ?



ஒவ்வொரு பருவத்துக்கும் தனித்தன்மையும் சிறப்புகளுமுண்டு. என்னுடைய இளைமைக்காலமும் அப்படித்தான். தவிர, சாதாரண இளைஞர்களில் இருந்து சாதாரண போராளிகள்தான் உருவாகுவார்கள். அதுதான் சரியானதும் கூட. இங்கே சாதாரணமான போராளிகள் என்று நான் அர்த்தப்படுத்துவது, சனங்களில் இருந்து தங்களைப் பிரித்துக் கொள்ளாதவர்களை. “அசாதாரணமான நிலை“ என்று வந்தவுடன், தங்களுடைய இலட்சியங்களைப் பற்றிப் பேசும் அளவுக்கு சனங்களுடன் உறவைக் கொண்டதில்லை எவரும். இயக்கம் என்றால், இயக்கத்தினர் என்றால் சனங்களை விட தாம் மேலானவர்கள் என்ற எண்ணத்தோடு நடந்து கொண்ட பல போராளிகள் மனதில் இன்னும் தோன்றுகிறார்கள். சனங்களை விட தாம் மேலானவர்கள் என்ற எண்ணும்போதே சரிவு ஏற்பட்டு விட்டது. இதுதான் எங்கள் போராட்டத்தை வழிமாற்றியது. நீங்கள் சொல்வதைப்போல அசாதாரண (கற்பனைத்தனமான – சாகஸங்களுடைய) போராளிகளும் – தலைமைகளும் உருவாகியதால்தான் எங்களுடைய போராட்டம் இப்படித் துயரத்தில் முடிந்ததா என்ற கேள்வி எழுகிறது. (எல்லா இயக்கங்களுக்கும் இது பொருந்தும்). இத்தனை ஆண்டுகளின் பின்னும் வயது முதிர்ந்த நிலையிலும் பலரும் அதே நிலையில் இருப்பதைப் பார்க்கிறேன். இது பெருந்துயர். தீராத்துக்கம்.



ஆரம்பகால கட்டங்களில் ஓர் போராளியாக உங்களை இனங்காட்டிய நீங்கள், ஓர் கவிஞராகவும், கதைசொல்லியாகவும் வரவேண்டிய அழுத்தங்கள் எப்படி உருவாகின?



அரசியல்வாதிகள் தங்களை இனங்காட்டுவதைப்போல, போராளியாக இனங்காட்டினேன் என்று சொல்வது சரியெனப்படவில்லை. அன்றிருந்த சூழலில் அப்படி உருவாகினேன் என்பதே சரி. அன்றைய சூழலின் விளைவும் நியாயமும் அது.



தவிர, வாசிப்புத்தான் எழுத்தில் ஆர்வத்தை உண்டாக்கியது. ஒன்றிலும் நேரடி அழுத்தம் இல்லை. ஆனால் ஆழ்ந்து யோசித்தால் எல்லாமே சமூக அழுத்தங்களின் விளைவுகள்தான்.



துப்பாக்கிகள் இருந்த பொழுது பேனைகளின் வீச்சு எப்படியாக இருந்தது?



துப்பாக்கிகளுக்குப் பணிந்த பேனைகளும் உண்டு. பணியாத பேனைகளும் உண்டு. பணியாத போது தலைகள் போனதும் உண்டு.



அப்படியானால் விடுதலைப்புலிகள் உச்சம் பெற்ற வேளையில் மட்டிறுத்தப்பட்ட ஜனநாயகப் பண்புகளையும் விழுமியங்களையும் கொண்ட பேனைகளே உச்சம் பெற்று இருந்தன என்பதை ஆமோதிக்கின்றீர்களா ?



அப்படிச்சொல்ல முடியாது. உங்களுடைய கேள்வியும் சிந்தனையும் புலிகளை மட்டுமே சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. அதனால்தான், இந்த மாதிரிக் கேள்விகள் வருகின்றன என்று எண்ணுகிறேன். “புதியதோர் உலகம்“ நாவல் புலிகளுக்கப்பாலானது. அஸ்வகோஸின் “வனத்தின் அழைப்பு“, ஓட்டமாவடி அரபாத்தின் “ஸ்டேஷன் மாஸ்ரர்“, ஷோபாசக்தி, சக்கரவர்த்தி போன்றோரின் கதைகள், சேரனின் “எலும்புக் கூடுகளின் ஊர்வலம்“ சுகன், கற்சுறா, தமயந்தி, அற்புதன், பானுபாரதி, சி. புஸ்பராஜா, சிவரமணி, செல்வி எனப் பலருடைய எழுத்துகள், முறிந்த பனை, முக்கியமானவையாக இருக்கின்றன.

இதைப்போல புலிகளின் பக்கத்திலிருந்து வந்த படைப்புளும் உண்டு. குறிப்பாக அம்புலி, மலைமகள், வசந்தன், தமிழ்க்கவி, கோளாவிலூர் கிங்ஸ்லி, புதுவை இரத்தினதுரை, குணா கவியழகன், தமிழினி, கரும்பறவை, தூயவன், மலரவன், மருதம், சுதாமதி என்று அங்கும் ஒரு நீள் வரிசை உண்டு.


அதிகளவு ஜனநாயகப் பண்புகள் காயடிக்கப்பட்டது புலிகளின் காலம் என்பது வரலாறு. அதனாலேயே எனது கேள்வியும் சிந்தனையும் புலிகளைச் சுற்றியே வருவதில் தவறேதும் இல்லையே ?



தவறு. தமிழ் அரசியல் சூழலில் மட்டுமல்ல, இலக்கியம், பொதுவாழ்வு, ஊடகம், நிர்வாகம் போன்ற பலவற்றிலும் ஜனநாயகப் பண்புகள் காயடிக்கப்பட்ட ஒன்றே. முறையான ஜனநாயகம் இருக்குமானால் சாதியமும் பிரதேசவாதமும் ஆணாதிக்கமும் இன்னும் இருக்குமா? ஜனநாயக மறுப்புச் செயல்கள் தொடருமா ? ஏகப் பிரதிநிதித்துவக் கதையாடல்கள் நீளுமா ?

கையில் ஆயுதம் வைத்திருக்கவில்லை என்பதற்காக ஒரு சமூகத்தில், அல்லது ஒரு மனிதரிடத்தில் ஜனநாயகம் தளைத்தோங்கியிருக்கிறது என்று பொருளில்லை. துரோகி – தியாகி போன்ற சொற்பிரயோகங்களும், ஏகத்துவ மனப்பாங்கும், எதையும் கறுப்பு – வெள்ளையாகவே பார்க்க முனையும் தன்மையும் ஜனநாயக அடிப்படைகளுக்கு முரணானவை. தமிழ்ப்பொதுமனம் என்பது பெருமளவுக்கும் ஜனநாயகப் பண்புகளை மறுக்கும் விதமாகவே கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது. தமிழ்ச்சமூகமே ஜனநாயக விரோதச் சமூகம்தான். குடும்பத்திற்குள்ளிருந்து பொதுவெளிவரை பல அடுக்குகளில், பல நிலைகள் இதைப் பார்க்க முடியும். ஆகவே, ஒரு தரப்பை மட்டும் குற்றம் சாட்டுவது நியாயமில்லை. புலிகள் தமிழ்ச்சமூகத்தின் விளைபொருள். அதனால்தான் அவர்களைத் தங்களுடன் நெருக்கமாக தமிழர்கள் அடையாளம் காண்கிறார்கள்.


“புதியதோர் உலகம்“ மற்றும் “முறிந்த பனைகள்“ என்று எழுதிய பேனைகள் புலிகளுக்கப்பால் வந்திருந்தபோதிலும் அவைகளின் முனைகள் முறிக்கப்பட்டன. ஆனால் புலிகள் உச்சம் பெற்ற வேளையில் ஜனநாயக பண்புகள் என்றால் என்னவிலை என்று கேட்க வேண்டியிருந்ததே ?



இதற்கான பதிலை முதற் கேள்வியின்போதே சொல்லி விட்டேன். மேலதிகமாகச் சொல்வதாக இருந்தால், ஜனநாயக மறுப்பை புலிகள் மட்டுமல்ல, ஏனைய இயக்கங்களும் தரப்புகளும் தமக்குள் கொண்டிருந்தன. புளொட் வதைமுகாமாகியதன் வெளிப்பாடே “புதியதோர் உலகம்“, “தீப்பொறி“ இன்ன பிற. ரெலோவுக்குள் நிகழ்ந்த உள்வெடிப்புகளும் – ஜனநாயக மறுப்புகளுமே யாழ்ப்பாணம் போதனா வைத்தியசாலையில் நடந்த மோதலும் மற்றும் தாஸ் அணியின் கொலையும். ஈ.பி.ஆர்.எல்.எவ் புக்குள் நடந்த உள்முரண்பாடுகளும் ஜனநாயக நெருக்கடியுமே அது பல அணிகளாகப் பிரிந்ததும் பலர் ஒதுங்கியதும். ஈரோசுக்குள் நிகழ்ந்த ஜனநாயகப் பிரச்சினைகளே பவானந்தன் போன்றவர்களை நியாயமற்று வெளியேற்றியதும் உள் முரண்பாடுகளில் அது நலிவுற்றதும் பின்னாளில் அந்த அமைப்பு அடையாளமே தெரியாமல் போனதும்.

எதிர் இயக்கங்களுக்கு மட்டுமல்ல, தன்னுடைய இயக்கத்துக்கே – தானிருந்த அமைப்புக்கே - பயந்து பயந்து வாழவேண்டியிருந்த நிலை எல்லா இயக்கத்தின் போராளிகளுக்கும் இருந்திருக்கிறது. அரச படைகளுக்கு நிகரான பயங்கர உணர்வை இயக்கங்களும் ஏற்படுத்தியதுண்டு. இந்த ஜனநாயக மறுப்புக்காகப் போராடி மடிந்த, ஓரங்கட்டப்பட்ட போராளிகள் பலர். இப்படியெல்லாம் நடந்த படியால்தானே நாம் வெற்றியடைய முடியாமலும் விடுதலையைப் பெற முடியாமலும் போனோம்.


மேலும் நீங்கள் இந்த இடத்தில் ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ள முற்படுவது அவசியம் என எண்ணுகிறேன். ரெலோ மீதான புலிகளின் தாக்குதல் நடந்து சில மாதங்களில் பிரபாகரன் சுதுமலை அம்மன்கோயிலின் முன்பாக உரையாற்ற வந்தபோது 20 ஆயிரத்துக்கு மேற்பட்டவர்கள் கூடினார்களே. இது எப்படி? புலிகள் மீது சுமத்தப்படும் எல்லாவகையான குற்றச்சாட்டுகளின் மத்தியிலும் அவர்களுக்கே அதிக ஆதரவு அலை உள்நாட்டிலும் புலம்பெயர் நாடுகளிலும் தமிழ் நாட்டிலும் உள்ள தமிழர்களிடத்தில் இன்னும் இருக்கிறது. இது ஏன்? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை நாம் கண்டறியும்போது பல விடயங்கள் தெளிவாகும். தமிழ்ச்சமூகத்தைப் புரிந்து கொள்வதற்கு இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடை பெரிதும் உதவும்.



இயக்கங்களில் மட்டுந்தான் இத்தகைய ஜனநாயக விரோதப்போக்கு இருந்தது என்றில்லை. இன்றைய அரசியற் கட்சிகள், அரசியலாளர்கள், ஊடகங்கள், இலக்கியப் படைப்பாளிகளிடையே எனப் பல இடங்களிலும் இது தாராளமாக உண்டு. தமிழ்ச் சமூகமே ஜனநாயகத்துக்கு மாறான ஒன்றுதான்.



முள்ளிவாய்க்கால் பேரவலம் நடைபெற்ற பொழுது இந்திய மத்திய அரசுடன் கைகோர்த்து நின்ற தமிழகத்தின் பிரபலங்கள் யுத்தம் முடிவடைந்ததின் பின்னர் வன்னி மக்களை சந்திப்பதன் அரசியல்தான் என்ன?



தந்திர அரசியல்.



எந்தவிதத்தில் இது தந்திரமான அரசியலாக உங்களுக்குத் தெரிகின்றது?



முந்திய உங்களுடைய கேள்வியே அந்த அடிப்படையி்ல்தானே உள்ளது ! இலங்கையின் இனப்பிரச்சினையில் இந்தியா எப்படிச் செயற்படும் என்றும் தமிழீழப் போராட்டத்துக்கு தமிழகத்தின் ஆதரவு எல்லை எவ்வளவாக இருக்கும் எனவும் தமிழகத்திலுள்ள பிரபலங்களுக்கும் அரசியல்வாதிகளுக்கும் நன்றாகத் தெரியும். இதுவரையில் அவர்கள் காட்டிய ஆதரவும் அதற்காக நடத்திய போராட்டங்களும் என்ன வகையான நற்பயன்களை இலங்கைத் தமிழர்களுக்குத் தந்திருக்கிறது? கண்ணாமூச்சி காட்டியதைத் தவிர, எதுவுமேயில்லையே! பதிலாக, இந்தப் போராட்டங்களெல்லாம் சிங்களத் தரப்பைக் கலவரப்படுத்தி, தமிழர்களுக்கு எதிராகச் சிந்திக்கும் அச்சநிலையை, உளவியலை உண்டாக்கியதே மிச்சம்.

இதேவேளை தங்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை என்பதை தமிழகத்துப் பிரபலங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளத்தயாராகவும் இல்லை. இதை மறுபரிசீலனை செய்யவும் தயாரில்லை. குறைந்த பட்சம், சாத்தியப்படக்கூடிய விடயங்களான தமிழ் நாட்டில் தங்கியிருக்கும் இலங்கைத் தமிழ் அகதிகளின் விவகாரம், தமிழ்நாட்டு மீனவர்களின் அத்துமீறல்கள் போன்றவற்றிலாவது நியாயமான கரிசனையோடு நடந்து நல்ல தீர்வுகளைத் தரலாம். அப்படி எதுவுமே செய்ய மாட்டார்கள்.  
பதிலாக, “ஈழகாவியம்“ பாடி தங்கள் கல்லாப் பெட்டிகளை நிரப்பிக்கொள்ள முயற்சிக்கிறார்கள். இந்தக் கோமாளித்தனங்கள் நீடிப்பதற்குக் குடைவிரிக்கும் நம்மவர்களே வாய்ப்பளிக்கிறார்கள்.


உங்களைப் பொறுத்தவரையில் ஓர் கவிதை மொழியானது எப்படியாக இருக்க வேண்டும் ?



கவிதைக்குரியதாக இருக்க வேண்டும். அது கவிதையாக மாற வேணும்.



எல்லோருமே கவிதைதானே எழுதுகின்றார்கள்?



எல்லாக்கோழிகளும் போடுவது முட்டைதான். எல்லாப் பசுக்களும் தருவது பால்தான். என்பதால் எல்லாரும் எழுதுவதும் கவிதை என்றாகி விடுவதில்லை. இது கவிதைக்கு மட்டுமல்ல. பிற படைப்புகளுக்கும்தான்.



தமிழ் நவீனக் கவிதைக்கான பிரதிகளை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்ற ஒரு குற்றச்சாட்டை முன் வைப்பவர்கள் பற்றி உங்களுடைய புரிதல் எப்படியாக இருக்கிறது?



பயிலும் ஆர்வமில்லாத சோம்பேறிகள்.



வாசகனுக்கு புரியாத படைப்புகளை கொடுக்காத படைப்பாளியால் யாருக்கு என்ன லாபம் ?



எழுத்தாளரோ படைப்பாளியோ இலக்கியப் பண்டங்களை உற்பத்தியாக்கி விற்கும் கொம்பனிகளை வைத்துக் கொண்டிருக்கவில்லை. அதில் லாபத்தை நோக்கமாகக் கொண்டு அவர்கள் இயங்குவதுமில்லை. தங்கள் எழுத்தின் மூலம் பல்வேறு விதமான வாழ்க்கை முறைகளை வாசகர்களுக்கு அறிமுகமாக்குகிறார்கள். பல பண்பாடுகளை. பல மனநிலைகளை. பலவிதமான காட்சிகளையும் காலங்களையும் நிலப்பரப்புகளையும் இன்னும் தீராத காதலையும் துயரையும் சமூக ஊடாட்டங்களையும் சிக்கல்களையும் என எண்ணற்ற கோலங்களை. வெவ்வேறு உலகங்களை.



இது வாசர்களுக்காக அவர்கள் படைத்தளிக்கும் கொடை. இதைப் பயிலாதிருப்பது எவ்வளவு இழப்பு? ஓவியம், சிற்பம், இசை, நாடகம் என்று எத்தனை அருமையான படைப்புகள்....!



எதையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால் முயற்சியும் பயிற்சியும் தேவை. எதுதான் முயற்சியின்றி விளைவாகும்? அறிதலும் புரிதலும் வாழ்வின் கலையே. மனித அடையாளமே அதுதான்.



‘எழுத்தாளரோ படைப்பாளியோ இலக்கியப் பண்டங்களை உற்பத்தியாக்கி விற்கும் கொம்பனிகளை வைத்துக் கொண்டிருக்கவில்லை. அதில் லாபத்தை நோக்கமாகக் கொண்டு அவர்கள் இயங்குவதுமில்லை“ என்று சொல்கின்றீர்கள். அப்படியானால் இலக்கியத் தரப்படுத்தல்கள் என்ன காரணத்துக்காக வந்து கொண்டிருக்கின்றன ? இதனால் படைப்பாளியானவன் உளச்சிக்கல்களை எதிர்கொள்கின்றான் அல்லவா ?



முதலில் “படைப்பாளியானவன்“ என்பதைத் திருத்திக் கொள்வோம். படைப்பாளி அல்லது படைப்பாளர் என வைத்துக் கொள்ளலாம். இருபாலாருக்குமுரியதாக. இலக்கியத்தில் லாபமா நட்டமா என்பதற்கு அப்பால் எதற்கும் தரமும் நல்லது என்ற அடிப்படையும் அவசியம். பொதுவாகவே, தரமில்லாத பொருட்களை யாரும் வாங்குதில்லை. அப்படி வாங்கினாலும் அவை நீடிப்பதுமில்லை. உரிய தேவையைப் புர்த்தி செய்வதமில்லை. மிகக் குறைந்த விலையுள்ள 10 ரூபாய்க்கு வாங்குகின்ற கீரையிலேயே நீங்கள் தரத்தைத்தான் பார்க்கிறீர்கள். அது முற்றியிருக்கிறதா. இலைகள் பழுத்திருக்கின்றனவா? வாடியிருக்கா செழிப்பாக இருக்கா? புச்சி புழு தின்றிருக்கா? இப்படிப் பலதையும் பார்த்தே அதை வாங்குவீர்கள். அப்படித்தான் எதற்கும் உரிய தரம் தேவை.



அது தங்கத்துக்கும் வைரத்துக்கும்தான் என்றில்லை.

படைப்பென்பது புதியது. புதுமையானது. புதிய வாழ்க்கையையும் புதிய உலகத்தையும் நமக்குள்ளே விரித்துக் காட்டுவது. இதைச் செய்யாதபோது விமர்சனம் வரும். விமர்சனம் என்பது இலக்கியத்தையும் படைப்பாளியையும் நெறிப்படுத்துவது. அது அறிவுச்செயற்பாடு. இதில் படைப்பாளிக்கு ஏன் உளச் சிக்கல்கள் ஏற்பட வேணும்? இதை ஏற்கும் பண்பும் பக்குவமும் அல்லவா வரவேண்டும்.


போரிலக்கியத்தில் கவிதைகளின் பங்கு எப்படியாக இருந்தது ?



சில கவிதைகள் போர்ப்பரணிகளாக இருந்தன. சில போருக்கு எதிராக இருந்தன. போருக்கு எதிராக இருந்த கவிதைகளை தமிழ்ச் சூழல் கொண்டாடியது குறைவு. கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று, முஸ்லிம்களாலும் மலையகத்தில் வாழும் தமிழர்களாலும் எழுதப்பட்டவை போருக்கு மாற்றாகவே இருந்தன. 



இறுதிப் போர் முடிவடைந்ததின் பின்னர் வெளியாகிய புனைவுகளும் கதைசொல்லிகளும் ஏற்பபடுத்திய தாக்கத்தை அல்லது அதிர்வை, கவிஞர்களோ அல்லது அவர்களினூடாக வெளியாகிய கவிதைகளோ பெரிதாகப் பேசப்படவில்லையே ?



அப்படியல்ல. பா. அகிலனின் சமரகவிகள், நிலாந்தனின் யுகபுராணம், சேரனின் காடாற்று, றஸ்மியின் ஈ தனது பெயரை மறந்து போனது, திருமாவளவனின் கவிதைகள், பிரதீபாவின் நீத்தார் பாடல், சுகன் கவிதைகள், கற்சுறாவின் அல்லது யேசுவில் அறையப்பட்ட சிலுவை, என்னுடைய பலியாடு, ஒரு பயணியின் போர்க்காலக்குறிப்புகள், இரத்தமாகிய இரவும் பகலுடைய நாள், தீபச்செல்வனின் பதுங்கு குழியில் பிறந்த குழந்தை, ஆட்களில்லாத நகரத்தைத் தின்ற மிருகம், சித்தாந்தனின் துரத்தும் நிழல்களின் யுகம் எனப் பல கவிதை நூல்கள் வந்திருக்கின்றன.



"மரணத்துள் வாழ்வோம்" கவிஞர்களின் கவிதைத் தொகுப்பானது தமிழர் வாழ்வில் ஆயுதப் போர் முகிழ்ந்த காலத்தைப் பாடுபொருளாகக் கொண்டு கட்டமைத்து வாசகர் மத்தியில் பெரும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியது. ஆனால், இறுதிப் போரின் பின்னரான காலங்களின் சனங்களின் அவலங்களை,  போராளிகளின் மன உணர்வுகளை பாடுபொருளாக கொண்டு கவிஞர்களின் கவிதை தொகுப்பு இதுவரை வெளியாகாமல் இருப்பதற்கு என்ன காரணமாக இருக்கின்றது ?



நிச்சயமாக அப்படியான தொகுப்புகள் வந்திருக்க வேணும். அப்படி வந்திருந்தால் புதிய நிலைகளை அறிந்திருக்க முடியும். தவிர, இலக்கியம் என்பது வரலாற்று ஆவணமோ சமகால அரசியல் விளக்கமோ இல்லை என்பதையும் நாம் புரிந்து கொள்ள வேணும். மரணத்துள் வாழ்வோம் காலகட்டத்தில் பெரும்பாலும் தமிழ் முஸ்லிம் சமூகங்கள் அரசினுடைய பயங்கரவாத நடவடிக்கைகளுக்கு எதிரான மனநிலையோடேயே இருந்தன. அதனால் ஒரு மையத்தை நோக்கிக் குவிந்த மனநிலை இருந்தது. இதை நீங்கள் மரணத்துள் வாழ்வோம் கவிதைகளில் காணமுடியும். இன்று அப்படியல்ல. இடைப்பட்ட காலத்தின் அரசியல் நிலவரங்களும் நம்பிக்கைச் சரிவுகளும் பல்வேறு மனநிலைகளையும் வேறுபாடான நம்பிக்கைகளையும் உருவாக்கியிருக்கின்றன. ஆகவே இப்பொழுது ஒரு கூட்டுத்தொகுப்பு வருமாக இருந்தால் அது பிரதானமாக மூன்று வகையான அல்லது மூன்றுக்கும் மேற்பட்ட வகையான நம்பிக்கைகளையும் மனநிலைகளையும் கொண்டிருக்கும். ஒன்று அரச பயங்கரவாதத்தையும் சிங்கள இனவாதத்தையும் எதிர்ப்பதாக. மற்றது நடந்த போராட்டத்தையும் போரையும் மறுபரிசீலனை செய்யும் மானுட விழுமியம் தழுவியதாக. மற்றது இரண்டுக்கும் இடைநிலை ஊடாட்டமுடையதாக. இதைவிட வேறு வகையிலும் அமையக் கூடும்.



“ஈழத்து இலக்கிய பரப்பில் இன்றுள்ள கவிஞர்கள் பலர் அடிமை வியாபாரிகளாகி விட்டனர்“ என்ற ஒர் குற்றச்சாட்டு அண்மையில் உலா வந்தது. இதுபற்றிய உங்கள் அவதானம் எப்படியாக இருக்கின்றது?



உள்நோக்கமுடைய - நோய்க்குற்றச்சாட்டுகளை பொருட்படுத்துவதில்லை. விமர்சனமாக இருந்தால் பார்க்கலாம், கவனிக்கலாம்.



குற்றச்சாட்டுகளோ இல்லை விமர்சனமோ பொதுவெளியில் ஒரு குழுமத்தை நோக்கி விரல்கள் நீளும் பொழுது அதற்குரிய எதிர்வினைகளை தரவேண்டியது ஒருவரது கடமையல்லவா ?



பொருட்படுத்தத்தக்கவைக்குத்தான் பதிலோ எதிர்வினையோ அளிக்க முடியும். அதுதான் நியாயமும் கூட.



கடந்த சில வருடங்களாக ஈழத்து எழுத்துப் பரப்பில் வெளியான கதைகள் மற்றும் நாவல்களை பற்றி அவைகள் வெளியாக முன்னரே அளவுக்கு மீறிய எதிர்பார்புகளை வாசகர்களுக்கு பிரபலங்கள் எனப்படுவோர் பொதுவெளியில் வாசகர்களுக்குக் கொடுக்கின்றனர். ஆனால் படைப்புகள் வெளியாகிய பின்னர் வாசகன் அந்தப்படைப்பை வாசிக்கும் பொழுது ஏமாற்றத்துகுள்ளாகின்றான் .இத்தகைய போக்கானது எந்தவகையில் நியாயமாக உங்களுக்குத் தெரிகின்றது ?



எதையெல்லாம் மனதில் வைத்துக் கொண்டு இப்படிக் கேட்கிறீர்கள் என்று புரியவில்லை. இது வணிக யுகம். காட்சி ஊடகங்களின் காலம். புத்தக விற்பனையும் வாசிப்பும் ஒறுத்திருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்த நிலையில் வாசிப்பை ஊக்கப்படுத்துவதற்குரிய வாசகத் தூண்டலுக்கான முயற்சிகள் தவிர்க்க முடியாதவை. இதில் வணிக உத்திகள் பயன்படுத்தப்படுவது காலத்தின் விளைவு. ஆனால், நீங்கள் சொல்வதைப்போல முன்னபிப்பிராயங்கள் வாசகரையும் வாசிப்பையும் திசைதிருப்பி விடக்கூடிய அபாயமும் உண்டு. தேர்ந்த வாசகருக்கு இதெல்லாம் ஒரு பொருட்டேயல்ல.



இலக்கியப் பரப்பில் சர்ச்சைகளை உருவாக்கி அதன்மூலம் தமது இருப்பை தக்கவைத்துக்கொள்ளும் படைப்பாளிகள் பற்றிய உங்கள் அவதானம் எப்படியாக இருக்கின்றது ?



படைப்பையே நான் பார்க்கிறேன். அதற்கப்பால் எதுவும் இல்லை. அப்படி இருந்தாலும் அதற்குச் சமகால அடையாளம் மட்டும்தான்.



இலங்கை மூன்று அந்நிய நாடுகளால் ஆளப்பட்டது வரலாறு. ஆனால் உங்கள் வேட்டைத்தோப்பு, மற்றும் செங்கை ஆழியானின் கடல் கோட்டை தவிர்ந்து போர்த்துக்கேய, டச்சு, ஆங்கிலேய காலத்து புனைவுகள் அதிகஅளவு வெளியாகாமல் இருப்பதற்கு காரணம்தான் என்ன ?இதனால் இளைய தலைமுறையினராகிய எமக்கு அவர்களது பண்பாட்டு விழுமியங்கள் எதுவுமே தெரியாமல் போனது கொடுமையில்லையா ?



வேறு சிலரும் வரலாற்றை மையமாக வைத்துத் தங்கள் புனைவை எழுதியிருக்கிறார்கள். முக்கியமாக முல்லைமணி, க. கணபதிப்பிள்ளை, முல்லைக்கோணேஸ் இப்படிச் சிலர் இன்னும் உண்டு. நீங்கள் குறிப்பிடுவதைப்போல வரலாற்றை மையப்படுத்தி எழுதப்படும் புனைவுகள் நம்மிடையே குறைவுதான். அதற்கான காலம் இனி வரலாம். எதுவும் முடிந்து விட்டது என்றில்லை. இனித்தான் எல்லாமே என்று நம்புங்கள்.



பேராசிரியர் கைலாசபதி மற்றும் சிவத்தம்பி ஆகியோரது காலத்தில் ஏற்பட்டிருந்த பன்முகப்பட்டிருந்த விமர்சன வெளி சமகாலத்தில் எப்படியாக இருக்கின்றது ?



இப்பொழுது விமர்சனமே இல்லாது போய் விட்டது.அதேவேளை கைலாசபதி கா சிவத்தம்பி போன்றோருடைய விமர்சனம் பன்முகத்தன்மையுடன் இருந்தது என்றும் சொல்ல முடியாது .அவர்கள் முக்கிய விமர்சகர்களாக இருந்தார்கள் .அவர்களுடைய அரசியல் நிலைப்பாட்டின்படி தங்களுடைய கண்ணோட்டங்களையும் விமர்சனங்களையும் முன் வைத்தார்கள்.



இன்றைய தமிழ் நவீன இலக்கியம் பற்றி உங்களுடைய பார்வைதான் என்ன?



மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.



எப்படியான மகிழ்ச்சியை அது உங்களுக்குக் கொடுக்கின்றது ?



எல்லாத்தரப்பிலிருந்தும் எழுச்சிகளும் உரையாடல்களும் வெளிப்பாடுகளும் நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பதால். பன்முக வெளிப்பாட்டின் களமாக இருப்பதால்.



புனைவை விட அனுபவத்தை எழுத்தில் கொண்டுவருது எந்தவிதத்தில் கடினமானது ?



அனுபவம் சாட்சி ரீதியானது .உண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டது .இதை நேர்மையாகச் செய்தால் கடினமே இல்லை.



சமகால இலக்கியப்பரப்பில் அரசியல் காரணங்களுக்காக படைப்பாளிகளை முடக்குவது அதிகரித்துக் காணப்படுவது எந்தவகையில் அறமாகும் ?



அறமேயில்லை.



இலக்கியச்சண்டைகள் பற்றிய உங்கள் புரிதல்கள் எப்படியாக இருக்கின்றது ?

காற்றிலே வீசப்படும் வாள்.


இலக்கிய அரசியலுக்கும் அரசியல் இலக்கியத்துக்கும் அடிப்படையில் எத்தகைய வேறுபாடுகளை உணருகின்றீர்கள் ?



முன்னது உள்நோக்கங்களின் அடிப்படையில் இயங்குவது. பின்னது, முன்னிறுத்தும் அரசியலை இலக்கிய வழிப்படுத்துவது. முன்னது உட்சுருங்கியது. பின்னது வெளி விரிந்தது.



பொதுவெளி என்பது துடக்குப் பார்ப்போருக்கான இடமல்ல என்று அண்மையில் குறிப்பிட்டிருந்தீர்கள்.ஆனால் சமகாலத்தில் பொதுவெளியானது துடக்குப் பார்ப்போரின் கூடாரமாகத்தானே இருக்கின்றது ?



நமது பொது வெளியென்பது அப்படி இருப்பதனால்தான் அப்படிச்சொன்னேன். அது என்னுடைய வலுவான விமர்சனம். இப்படித் துடக்குப்பார்க்கும் நிலை என்பது ஜனநாயக விழுமியங்களுக்கு எதிரானது. குறுகிய மனப்பாங்கின் விளைவு. அடிப்படையில் தயக்கங்களாலும் தாழ்வுச் சிக்கலினாலும் கட்டமைக்கப்பட்டது. ஆனால், தமிழ்ச் சூழலின் நிலை இதுவே. இப்படி இருந்து கொண்டு இவர்கள் எப்படி ஜனநாயக மறுமலர்ச்சியை எதிர்பார்க்க முடியும்? கறுப்பு - வெள்ளை மனோபாவத்தின் வெளிப்பாட்டோடு வாழ்ந்து கொண்டு பன்மைத்துவத்தை எட்ட முடியாது. முன்னோக்கிச் செல்லவும் சிந்திக்கவும் இயலாது. அப்படி நம்பிக்கொண்டிருப்பதும் கனவிற் திளைப்பதும் அபத்தமே. இது விருப்பத்துக்கும் நடைமுறைக்கும் இடையிலான முரண்பாடு.

ஆனால், உங்கள் கேள்வி வேறு திசையை நோக்கியதாகவே உணர்கிறேன்.


இலக்கியத்தின் ஊடாக சமூக உறவு என்பது எத்தகைய நிலையில் உள்ளதாகக் கருதுகின்றீர்கள் ?



தமிழர்கள் நீண்ட காலம் இலக்கியத்தோடு இணைந்திருந்தனர். தமிழ் வாழ்க்கை இலக்கிய மயப்பட்டது. இன்று அதிலிருந்து வெகுதூரம் விலகி விட்டனர். பல்வேறு கட்டமைப்புகளைக் கொண்ட சமூகமாக இருந்தாலும் ஒவ்வொரு சமூகத்துக்கும் தனித்தனியான அடிப்படைகளும் அடையாளங்களும் இருந்தன. இன்று இந்த அடிப்படைகள் குலைந்திருக்கின்றன. அதேவேளை அடையாளத்தை முன்னிறுத்தும் முனைப்பும் உள்ளது. அது அடிநிலைச் சமூகங்களிடத்தில்தான் அதிகம். அவர்களே பண்பாட்டைக்குறித்து அதிகமதிகம் சிந்திக்கிறார்கள். அல்லது, அவர்களால் அதை இலகுவாகக் கை விட முடியவில்லை.



இலக்கியம் சமூக உறவாகுவதற்கு நமது கல்வியும் நிர்வாக அமைப்பும் பொருத்தமாக இல்லை. ஆகவே, இலக்கியத்துடனான சமூக உறவென்பது, பெருங்குறைபாடாகவே உள்ளது. சுயாதீனமான இலக்கியச் செயற்பாடுகளின் வழியாக நடைபெறும் அளவுக்கே சமூக உறவும் ஊடாட்டமும் உள்ளது. இது மிகச் சிறிய அளவிலானது.



தமிழ் நாட்டில் உள்ள பதிப்பகங்களுக்கு ஈடாக ஈழத்திலே பதிப்பகங்கள் தோன்றமுடியாத சூழலுக்கு அடிப்படியிலான தடங்கல்கள் தான் என்ன ?



முன்னர் போர். ஆனாலும் அதற்குள்ளும் பல புத்தகங்கள், பிற வெளியீடுகள் வந்தன. புலிகளிடத்திலும் புலிகளுக்கு வெளியிலும் பதிப்பு முயற்சிகள் ஓரளவுக்கிருந்தன.

இப்பொழுது அதைவிடப் பொருத்தமானதொரு சூழல் உருவாகியிருக்கு. திட்டமிட்டு, ஒத்துழைத்துச் செயற்பட்டால் நிறையச் சாதிக்கலாம்.


எப்படியான திட்டமிடல் ஒத்துழைப்புகளை எதிர்பார்க்கின்றீர்கள் ?



சீரான தொடர்பாடல், முறையான ஒழுங்கமைப்பு, சிறந்த பதிப்பாக்கம், முறைப்படுத்தப்பட்ட விநியோகம், பரந்த அறிமுகம், கூரான விமர்சனம் என்ற தொடர் நிகழ்ச்சிகளும் புத்தகக் காட்சி, வாசகர் பெருக்கத்தை ஊக்கல் எனவும் பல தளங்களில் விரியும் இது. இதற்கு உலகெங்கும் உள்ள தமிழ் வாசகர்களும் புலம்பெயர் படைப்பாளிகளும் ஒத்துழைக்கலாம். ஒத்துழைப்பர் என்ற நம்பிக்கையும் உண்டு.



நான் தாயகத்தில் நின்றபொழுது ஒப்பீட்டளவில் வடமாகாணத்தை விட கிழக்கு மாகாணம் இலக்கியத்தளத்தில் வாசிப்பு அனுபவங்களில் மேலோங்கி இருந்ததை அவதானிக்க முடிந்தது .இதற்கு ஏதுவான காரணிகள்தான் என்ன ?



உண்மை. இதைப்பற்றி 1996, 97 இல் எழுதியிருந்தேன். வடக்கில் நீண்டகாலமாக இராணுவரீதியான நெருக்குவாரங்கள் இருந்தன. எழுத்துவதற்கும் பேசுவதற்கும் அச்சமும் அதன்வழியான தயக்கங்களும் நிலவியது. கிழக்கில் அந்தத் தன்மை சற்று வேறானது. அங்கே எழுவான்கரையில் தொடர்ச்சியான இலக்கியச் செயற்பாடுகள் இருந்தன. மட்டக்களப்பிலிருந்து அக்கரைப்பற்றுவரை ஒரு தீவிர இலக்கியச் செயற்பாட்டின் ஊற்று வற்றாதிருந்தது. தவிரவும், அங்கே முஸ்லிம் சமூகத்தின் இயங்குநிலை முக்கியமான ஒன்று. திருகோணமலையிலும் வ.அ.இராசரத்தினம் தொடக்கம் வடக்குக் கிழக்கு மாகாணசபை இணைந்திருந்த காலத்தை ஒட்டி கவிஞர் சு.வி, நந்தினி சேவியர் உட்பட்டவர்கள் வரையில் பலர் இயங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.



மறுவளமாக வடக்கில் இலக்கியச் செயற்பாடுகளை விட பத்திரிகைகள் தாராளமாக வந்தன. பலதையும் எழுதின. கிழக்கில் ஒரு பத்திரிகை கூட இல்லை. இடையிடை தலைகாட்டியவையும் காட்டிய வேகத்தில் மறைந்து விடும். இருந்தும் கிழக்கில்தான் இலக்கிய முயற்சிகள் ஊட்டமாக இருந்தன. இதில் ஒரு முரணும் சில கேள்விகளும் மறைந்திருக்கின்றன. தீவிர நிலையில் இலக்கியத்தில் செயற்பட்டு வந்த ஒரு பிராந்தியத்தில் வெகுஜனப்பத்திரிகைக்கான களம் இல்லாமற் போனது எப்படி? 



வெகுஜனப்பத்திரிகைகள் அதிகமாக வந்து கொண்டிருந்த ஒரு பிராந்தியத்தில் இலக்கியச் செயற்பாடுகள் ஏன் வற்றியிருந்தன?

இப்பொழுது வடக்கில் எழுச்சியாக எழுத்தும் வாசிப்பும் உரையாடல்களும் நிகழ்ச்சிகளும் நடக்கின்றன. இளையவர்கள் பலர் உற்சாகமாக ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள்.


‘அங்கே முஸ்லிம் சமூகத்தின் இயங்குநிலை முக்கியமானது என்று சொல்கிறீர்கள்’ எந்த அளவுக்கு முஸ்லீம் சமூகத்தின் இயங்குநிலை முக்கியமாக இருக்கின்றது ?



முஸ்லிம் சமூகத்தின் அரசியலும் அணுகுமுறையும் வாழ்க்கை அமைப்பும் தமிழ்த்தேசிய விடுதலைப்போராட்டத்தின் விளைவாக மாறுதலுக்குள்ளாகியது.

முஸ்லிம்கள் இன்னொரு நிலையில் தொடர்ச்சியாக எல்லாப்பிராந்தியத்திலும் தங்களை எழுதி வந்தனர், இன்னும் அப்படியே எழுதியும் இயங்கியும் வருகிறார்கள். அவர்களுக்குத் தமிழ்த்தேசியவாதம் உருவாக்கியதைப்போல கறுப்பு – வெள்ளை மனோநிலையும் தியாகி – துரோகி என்ற எதிர்நிலைப்பிரிகோடுகளும் இல்லை. இது அவர்களுடைய சுயாதீனத்தையும் இயல்பையும் பாதிக்கவில்லை. இதனால் தடுமாற்றங்களும் தயக்கங்களும் ஏற்படவில்லை. தடைகளும் தயக்கங்களும் இல்லாதிருந்தபடியால் நல் விளைச்சல்கள் கிடைத்தன. இப்பொழுது அப்படியான ஒரு நோய்க்குறி முஸ்லிம்களிடத்திலும் உருவாகி வருகிறது. இதை உருவாக்குவது அரசியலே.


எப்படி இடையிடை தலைகாட்டுவதும் காட்டிய வேகத்தில் மறைந்து விடும் என்று சொல்கின்றீர்கள் ?



கிழக்கில் ஒரு பத்திரிகையை நடத்த வேண்டும் என எவரும் நினைத்தாக இல்லை. அதற்கான சில முயற்சிகள் அவ்வப்பொழுது நடந்துள்ளன. மறைந்த மனோராஜசிங்கம், சாந்தி இருவரும் முயற்சித்து “தினக்கதிர்“ என்ற பத்திரிகையை வெளியிட்டனர். ஆனால், அதுவும் தமிழ்த்தரப்பினால், முடக்கப்பட்டது. இதைப்போல வேறு சில முயற்சிகள் நடந்தன. அவற்றின் ஆயுளும் நீடிக்கவில்லை.



வன்னி மண்ணிலேயே உங்கள் வாழ்க்கை பலவருடங்களாக ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றது. முள்ளிவாய்க்கால் பேரவலம் முடிவடைந்து ஏழு வருடங்களைக் கடந்து விட்ட நிலையில் வன்னிச் சனங்களது இருப்பு தற்பொழுது எப்படியாக இருக்கின்றது?



முடிவற்ற துயரத்தில் சிக்கியுள்ளது. பிள்ளைகள் படிக்கச் செல்லாமல் பாடசாலைகளில் இருந்து இடைவிலகுகிறார்கள். தொழில் இல்லை. பேயாட்டம்போடுகிறது வறுமை. பெண்கள் தங்களுடைய உடலை விற்பதைத் தவிர, வேறு கதியில்லை என்ற அளவில் பல கிராமங்கள் உள்ளன. ஆதரவற்ற சிறுவர் இல்லங்கள் பெருத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. ஒவ்வொரு மாதமும் இந்த இல்லங்களில் சேரும் பிள்ளைகளின் எண்ணிக்கை கூடிக்கொண்டு போகிறது. போருக்குப் பிறகு இந்த எண்ணிக்கை குறைந்திருக்க வேணும். ஆனால், போர்க்காலத்தை விட இப்பொழுதே எண்ணிக்கை கூடிச் செல்கிறது. புலம்பெயர்ந்த மக்கள் இந்தச் சிறார் இல்லங்களுக்குப் பணத்தை அள்ளிக் கொடுக்கிறார்கள். இது தீர்வல்ல. இது சரியுமல்ல. அப்படியென்றால், ஆதரவற்ற சிறார்களின் பெருக்கத்தை நாம் விரும்புகிறோமா ? இதற்குப் பதிலாக சனங்கள் தொழில் செய்து வாழக்கூடிய வாய்ப்புகளை உருவாக்கினால், அதன் மூலம் உழைப்பும் வருவாயும் கிடைக்கும். சமூகம் சீராகச் சிறப்பாக இயங்கும். இதுதான் தேவையானது. ஆனால், அப்படி நடக்கவில்லை.



படையினர் தொடர்ந்தும் இருப்பதற்கான தேவை அல்லது காரணம் என்னவாக இருக்கின்றது ?



படையினரின் உளவியலே வேறு. அது அரசியலுக்கு அப்பாலானது. இலங்கையில் அரசியற் தரப்பையும் விட அதிக பலமுடையது படையும் புலனாய்வுமே. அது தனக்கு எது சரி, எது தேவை என்று படுகிறதோ அதையே செய்யும். அதை மிஞ்சக்கூடிய அரசியல் ஆளுமை இலங்கையில் இதுவரையில் இல்லை. அப்படியான ஒரு ஆளுமை வந்தால்தான் மாற்றங்களைப் பற்றிச் சிந்திக்க முடியும்.



படையினரைப் பொறுத்தவரை இப்பொழுது அவர்கள் எட்டியிருக்கும் நிலை மிகப் பாதுகாப்பானது. இப்பொழுது தமிழ்ப்பிரதேசங்களில் மிகச் சாதாரணமாகவே படை அதிகாரிகள், அதிலும் உயர்நிலை அதிகாரிகள் திரிகிறார்கள். 



மாலைவேளைகளில் உடற்பயிற்சிக்காக தனியாகவே நடக்கிறார்கள். முன்னர் அப்படியல்ல. மிகப்பெரிய பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள், கவசங்கள் எல்லாம் இருந்துமே பாதுகாப்பற்ற நிலையில் மரணத்தைத் தழுவிக்கிடந்தவர்களுக்கு இன்றைய இந்தச் சுதந்திர நிலை மிகப் பெரிய வாய்ப்பு. அதை அவர்கள் இழக்க விரும்பமாட்டார்கள். ஆகவேதான் அவர்கள் தமது பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளை, படை முகாம்களை, கண்காணிப்பை, விவரம் திரட்டுவதை எல்லாம் தொடர்ந்தும் செய்கிறார்கள். மீண்டும் அவர்கள் மரணத்தைத் தழுவிக்கிடக்கவும் மரணத்தில் மண்டியிடவும் விரும்பவில்லை. இது அவர்கள் தொடர்ந்தும் தமது நிலைகளில் இருப்பதற்கும் பிடியை இறுக்கிப்பிடிப்பதற்குமான காரணங்கள்.

போர் முடிந்த பிறகும் படையினர் தொடர்ந்தும் இருப்பதற்கான தேவையை அரசும் தீவிர தமிழ்த்தேசியவாதிகளுமே உருவாக்குகின்றனர். அரசாங்கம் தன்னுடைய பிடியை – ஆதிக்கத்தை – எச்சரிக்கையை தொடர்வதற்குப் படையை நிலைகொள்ள வைக்கிறது.


தீவிர தமிழ்த்தேசியர்கள், இந்தியாவையும் பிற மேற்குலக நாடுகளையும் துணைக்கிழுக்கும்போது இலங்கை அரசுக்கும் சிங்களவர்களுக்கும் எதிராகப் பிரகடனங்கள் செய்யும்போது அவர்களுக்கு அச்ச உணர்வே மேலிடுகிறது. “மீண்டும் நெருக்கடிகள் தங்களுக்கு உண்டானால்… ?“ என்ற அச்சம் அவர்களை எச்சரிக்கை அடைய வைக்கிறது. போதாக்குறைக்கு தமிழ்நாட்டில் ஈழ ஆதரவாளர்கள் என்று சொல்லப்படுவோரின் வீரப் பிரகடனங்கள். இவையெல்லாம் சிங்களத்தரப்பைக் கலவரமூட்டும் சங்கதிகள். ஏற்கனவே சிங்கள வரலாறு தமிழ்நாட்டினுடைய ஆதிக்கத்தினால் உண்டான அச்சுறுத்தலை தன்னுடைய உளவியலில் கொண்டிருக்கிறது. இதெல்லாம் சேர்ந்தே படைகளை விலக்காமல் தொடர்ந்தும் நிலைகொள்ள வைக்கின்றன. ஆனாலும் எல்லாவற்றையும் மீறி, மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தே தீரும். அதற்கான காலம் கனிய வேணும்.



கிராமிய வாழ்க்கை முறையையும் இறுகிய குடும்ப பின்னணிகளையும் கொண்ட ஈழச்சமூகமானது இன்று இயந்திர வாழ்வில் தன்னை தொலைக்கின்றது என்பதனை என்னால் அவதானிக்க முடிந்தது .இதற்கு ஏதுவானகாரணிகள் எதுவாக இருக்க முடியும் ?



அப்படியா ? எதனாலும் கரையாத பழைய கல்லாகத்தானே ஈழத்தமிழ்ச்சமூகம் மாற்றங்களுக்குட்படாமல் இருக்கிறது என்பதே என்னுடைய அவதானம். தவிர, இயந்திரகதியான வாழ்க்கை என்பது உலகளாவிய விளைவு.



தமிழர் தாயகப் பிரதேசங்களான வடக்கு கிழக்கில் சாதியமானது மாறிவரும் உலகமாயதலில் நீர்த்துப் போய் உள்ளதாக எண்ணுகின்றீர்களா ?



அப்படிச் சுகமான எந்தக் கற்பனைகளுக்கும் இடமில்லை. தவிர, இந்தக் கேள்வி சாதிமான்களைக் கேட்கவேண்டியது. அவர்கள்தான் இதற்கான பதிலைச் சொல்ல வேண்டியவர்கள். அவர்களால்தான் சாதி பராமரிக்கப்படுகிறது.



உங்கள் பார்வையிலே சாதிமான்கள் என்பவர்கள் யாராக இருக்கின்றார்கள் ?



சாதியை இன்னும் அழியவிடாமல், அதை நுட்பமாகப் பராமரித்துக் கொண்டிருப்போர். அதைப் பராமரித்துக் கொண்டே சாதி இல்லை என்றும் அதைத் தாங்கள் பார்ப்பதில்லை என்றும் அழிச்சாட்டியம் செய்து கொண்டிருப்போர்.



என்னுடைய பார்வையில் என்றில்லை. சாதிய வேறுபாடுகளினால் தினமும் அவமானங்களையும் நெருக்கடிகளையும் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் அனைவரும் இப்படித்தான் சொல்வார்கள். இது யதார்த்தம். கொடிய அனுபவம்.



ஈழத்திலே நீர்த்துப் போயுள்ள சாதீயத்தை புலம் பெயர்ந்தவர்களே ஊதிப்பெருப்பிக்கின்றார்கள் என்ற விமர்சனம் பொதுவெளியில் உண்டு உங்களது அவதானிப்பில் இது எப்படியாக இருக்கின்றது ?



ஒரு வகையில் தவறு. இன்னொரு வகையில் சரி. இல்லாத ஒன்றை எவர், எங்கிருந்து, எப்படித்தான் ஊதிப்பெருப்பித்தாலும் அது பெருக்காது. தங்காது. இருக்கின்ற ஒன்றை எப்படி மறைத்தாலும் அது கூடியகெதியில வெளியே தலையைக் காட்டி விடும்.

தவிர, இதைப்பற்றி எத்தனையோ பேர் பேசி விட்டார்கள். இன்னும் இந்தக் கேள்வியா ?


சரி, பதில் சொல்லித்தான் ஆகவேணும் என்றால், எந்த ஊரில் சாதி இல்லை என்று சொல்லுங்கள் ? சாதியத்தைக் கடந்தவர்களாக வாழ்க்கை முறையில் எத்தனை வீதமானவர்கள் இருக்கிறார்கள் ? அத்தகைய பண்பாட்டுப்புரட்சி இந்த மண்ணிலே நடந்திருந்தால், அவற்றை ஆதாரமாக முன்வையுங்கள்.



இன்னும் ஊர்களில் சாதி அடையாளங்களும் பிரிவினைகளும் ஏற்ற இறக்கங்களும் அப்படியேதான் உள்ளன. அரசாங்கப்பாடசாலைகளிலேயே சாதி ஒடுக்குமுறையும் ஓரங்கட்டல்களும் நடக்கின்றன. யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தில் நிகழும் சாதிய நுண்ணரசியல் பகிரங்கமானது. மறுக்கவே முடியாத ஒன்று. அதிகம் ஏன், சாதியத்தைக் கடப்பதற்கான ஒரு வழி என நம்பப்பட்ட கிறிஸ்தவ மதத்தில் கூட சாதிய அதிகாரமே உள்ளது. இதுவரையில் வடக்கிலே ஒடுக்கப்பட்ட சமூகப்பின்புலத்திலிருந்து ஒரு ஆயர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டதில்லை. ஆனால், அதிகமான கிறிஸ்தவ மதகுருக்கள் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்களைச் சேர்ந்தவர்களாகவே உள்ளனர்.



ஊரை விட்டுப்போனவர்கள், புலம்பெயர்ந்து பன்மைத்துவப் பண்பாட்டு நாடுகளில் சாதிய ரீதியில் வாழ்வது, அந்த அடிப்படையிலேயே, தங்கள் பிள்ளைகளுக்கான மணமகன் - மணமகள் தேர்வுகளைச் செய்வதிலிருந்து பல வகையில் இது செழிப்பாக உள்ளது.



ஆகவே ஊரிலே சாதி மறையக் கூடிய நிலையிருந்தாலும் நீங்கள் சொல்வதைப்போல இந்த இரண்டாம் நிலையினர் – இந்த வகையினர் அதை அனுமதிக்கமாட்டார்கள்.



மலையகத்தமிழர்கள் எந்தவிதத்தில் யாழ்ப்பாணத்தமிழர்களால் பயன் பெற்றிருக்கின்றார்கள் ?



கல்வி, மருத்துவம் ஆகியவற்றை மலையகத்தில் யாழ்ப்பாணத்தவர்களே கடந்த நூற்றாண்டில் செய்தனர். இதில் கணிசமானளவு பங்களிப்புண்டு.



நீங்கள் யாழ்ப்பாணத் தமிழர்களை முற்றிலும் மலையகத் தமிழர்களுக்கு எதிராக எழுதியதாக ஓர் விமர்சனம் பொதுவெளியில் உண்டு .இதற்கு உங்கள் தரப்பு விளக்கம்தான் என்ன ?



இதற்கு “காலச்சுவடு“வில் நான் எழுதிய விமர்சனக்கட்டுரையை மீளவும் தீர வாசிப்பது நல்லது. தவிர, அதற்கான விளக்கத்தை ஆதாரபுர்வமாக அதன் தொடர்ச்சியாக தொடர்ந்து வந்த இதழில் அளித்தும் விட்டேன். அது என்னுடைய கருத்து மட்டுமல்ல. மலையகத்தவர்கள் அத்தனைபேரின் கருத்தும் நிலைப்பாடும் அனுபவமும் அதுதான். அதற்காக முற்றுமுழுதாக யாழ்ப்பாணத்தவர்கள் முழுமையான அநீதியை இழைத்தனர் என எங்கும் நான் சொல்லவில்லை. ஆனால், இழைக்கப்பட்ட அநீதிக்குப்பொறுப்பாளிகள் அவர்கள் என்பதை எவரும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இதை மீண்டும் அழுத்திச் சொல்கிறேன். நேர்மையாளர்கள் (இதயமுள்ளவர்கள்) இதை மறுக்க முடியாது.



மலையகத்து இலக்கியச் சூழல் சமகாலத்தில் எப்படியாக இருக்கிறது?



தவச்செல்வன், பாலமுருகன், மல்லியப்பு சந்தி திலகர், லெனின் மதிவானம், வே. தினகரன். எட்டியாந்தோட்ட கருணாகரன், லுணுகுலை சிறி என புதியவர்கள் அங்கிருந்து எழுதுகிறார்கள். ஆய்வு, விமர்சனம் என்ற துறைகளில் சரவணகுமார் போன்றவர்கள் உள்ளனர். புதிய முனைப்புகள் நிறைய உண்டு.



அண்மையில் பேராசிரியர் மு. நித்தியானந்தன் எழுதிய ‘கூலித்தமிழ்’ எத்தகைய தாக்கத்தை மலையகத்தில் ஏற்படுத்தியது?



மலையக வாழ்வையும் வரலாற்றையும் ஏற்கனவே பலர் எழுதியும் தொகுத்தும் பதிவு செய்தும் பங்களித்துள்ளனர். மு. நித்தியானந்தன் சமகாலச் சூழலில் அவற்றுக்கு ஒரு வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சி, மலையகத்தின் சமகால அரசியல், சமூகச் சிந்தனைக்கு வளமூட்டியிருக்கிறார். இது மலையகத்துக்கு மட்டுமல்ல, அதற்கப்பால் தமிழ்ச்சூழலுக்கும் இலங்கை வரலாற்றுக்கும் ஒரு முக்கியமான அடிப்படைப் பார்வையை உண்டாக்க உதவியிருக்கிறது.



ஈழத்தில் மலையகத் தமிழர்கள் நடத்தப்பட்ட விதத்தை ‘கூலித்தமிழ்’ விவரிக்கிறது. சமகாலத்தில் தமிழகத்தில் இலங்கையர்கள் நடாத்தப்படும் விதத்தை ஒப்பிடும்போது உளவியல்ரீதியான கணக்குத் தீர்த்தல் என்று எடுத்துக்கொள்ளலாமா?


அப்படியல்ல. மலையகத்தமிழர்களை ஈழத்தமிழர்கள் நடத்தியதற்கும் ஈழத்தமிழர்கள் தமிழகத்தில் நடத்தப்படுவதற்கும் இடையில் எந்த ஒற்றுமையும் பழி தீர்த்தலும் இல்லை என எண்ணுகிறேன். தமிழகத்தில் உள்ள ஈழத்தமிழர்கள் - அகதி முகாம்களில் உள்ளவர்கள் மிக எளியவர்கள். பின்தங்கிய நிலையுடையோர். இவர்களின் பிரதிநிதிகள் இலங்கையிலும் ஒடுக்கப்பட்ட நிலையிலேயே இருந்தனர். ஆகவே இவர்களைப் பழிக்குப் பழியாகக் கொள்வதில் அர்த்தமில்லை. அப்படியான சிந்தனையோடு தமிழகம் ஈழ அகதிகளை நடத்துவதாக நான் எண்ணவுமில்லை. மலையக மக்களின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தியவர்கள் யாழ்ப்பாணத்தின் மேட்டிமைகளே. அவர்கள் தமிழகத்தில் இருந்தாலும் மேட்டிமைகளாகத்தான் இருப்பர்.


ஈழத்தின் ஊடக சுதந்திரமானது தற்பொழுது காத்திரமாக உள்ளதா ?



இல்லை. அதேநிலையில்தான். ஊடக சுதந்திரத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது ஊடகமுறையியலைப்பற்றியும் பேச வேண்டும். ஈழத்தில் ஊடக முறையியல் வளர்ச்சியடையவே இல்லை. அது தன்னைத்தானே துஸ்பிரயோகம் செய்கிறது. ஒற்றைப்படுத்தப்பட்ட பரப்புரையைத்தான் பெரும்பாலான தமிழ் ஊடகங்கள் செய்கின்றன. இதனால், ஊடக சுதந்திரத்தைப் பல சந்தர்ப்பங்களிலும் அவை பாதிப்படைய வைக்கின்றன. விதிவிலக்கானவையும் உண்டு. அவை சொற்பம்.



நீங்கள் ஊடகவியலாளராகவும் இருக்கின்றீர்கள். அண்மையில் ஊடகவியலாளர் துரைசிங்கம் பொதுவெளியில் தமிழகத்தை சேர்ந்த அ. ரவிக்குமாரை சாதியின் பெயரால் நிந்தனை செய்ததை தொடர்ந்து ஆதரவு எதிர்ப்பு என்று எழுந்த பலத்த சர்சைகளை சமூக வலைத்தளங்களில் அவதானிக்க முடிந்தது .இந்த சர்சைகள் பற்றிய உங்கள் கருத்துதான் என்ன ?



தமிழ்க்குணம். இழிவு.



ஆனால் துரைசிங்கம் தொடர்பான சர்சையில் அவர், “தான் அந்த அர்த்தத்தில் கூறவில்லை, கோபத்தில் பேசிவிட்டேன், வருந்துகின்றேன்“ என்று சொல்லிய பிறகும், ஐபீசி தொலைக்காட்சி மற்றும் வானொலிக்கான எதிர்ப்பாளர் அரசியல், தமிழ் தேசியக் கூடமைப்புக்கான எதிர்ப்பரசியல் மற்றும் துரைசிங்கத்தின் தனிப்பட்ட எதிர்ப்பாளர்கள் என்று மும்முனை தாக்குதல்கள் துரைசிங்கம் மீது நிகழ்த்தப்பட்டதே?



அப்படியென்றால் அவருக்கு ஒரு புச்செண்டைப் பரிசளித்து விடுங்கள்.



வடபுலத்தின் நன்நீர் நிலைகள் சுன்னாகத்தில் இருக்கும் மின்சார நிலையத்தால் மாசடைந்ததாக சொல்லப்படுவது பற்றி என்ன சொல்கின்றீர்கள் ?



இது ஒரு பகிரங்கமான குற்றச்சாட்டு. இந்தப் பேராபத்தைச் சமூக விஞ்ஞானிகளும் சமூகச் செயற்பாட்டாளர்களும் தெளிவாகச் சொல்லி வருகிறார்கள். இது தொடர்பான ஆய்வுகளும் நடந்திருக்கின்றன. கழிவு ஓயில் பிரச்சினை குடிநீரைப் பாதித்திருப்பது உண்மையே. ஆரம்பத்தில் இதை ஏற்றுக்கொண்ட வடக்கு மாகாணசபை இப்பொழுது மறுத்துரைக்கிறது. இந்தத் திடீர் மறுப்புப் பலரையும் சந்தேகம் கொள்ள வைத்துள்ளது. இதன் பின்னால் தாரளமான ஊழல்கள் சம்மந்தப்பட்டிருப்பதாகவும் குற்றம்சாட்டப்பட்டுள்ளது.



தண்ணீருக்கான போராட்டம் நடந்து கொண்டேயிருக்கிறது. கழிவு ஓயிலுக்கு அப்பால் நிலத்தடி நீர் மாசடைந்திருப்பது பெரிய பிரச்சினை. நிலத்தடி நீர்மாசடைந்திருக்கும் பிரச்சினை மிக ஆழமானது. அது யாழ்ப்பாணத்தை வேறு விதமாக்கக்கூடியது.



யாழ் பல்கலைக்கழகம் பற்றிய உங்கள் மதிப்பீடும், அண்மையில் அது கொண்டுவந்த ஆடைக்கட்டுப்பாடு பற்றிய சுற்று நிருபமும், அதன் தொடரான மீள்பெறுகையும் அதன் பின்னர் கலைப்பீட மாணவர்களினால் ஆடைகட்டுப்பாடு பற்றி விடப்பட்ட ஏற்றுக்கொள்ளல் அறிக்கை பற்றிய உங்கள் எண்ணப்பாடு எப்படியாக இருக்கின்றது ?



பாழடைந்த ஒன்று. புனரமைப்புச் செய்ய வேண்டியநிலையில் உள்ளது. ஆனால், கட்டிடங்களை அல்ல. ஆடைக்கட்டுப்பாட்டு விசயம் ஆச்சரியப்பட வேண்டிய விசயமல்ல. அவர்கள் அப்படித்தான் சிந்திப்பார்கள். பானையில் உள்ளதே அகப்பையியில் வரும்.



1970, 80களில் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம் மிக முக்கியமான அறிவியல் மையமாகவும் செயற்படுவோரின் களமாகவும் சிந்தனைக் கூடமாகவும் இருந்தது. இதனால் பல ஆளுமைகள் உருவாகினார்கள். பின்னாளில் அவர்கள் உலகம் முழுவதும் பரந்து இன்று சிறப்பான அடையாளங்களோடு உள்ளனர். இந்தக் காலப்பகுதியில் போராளிகளாகச் சென்ற பல்கலைக்கழக மாணவர்களும் உண்டு.



அப்பொழுது கிழக்கு மாகாணத்தில் வீசிய புயலினால் ஏற்பட்ட அழிவுகளுக்காக யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் களப்பணி செய்தனர். தென்பகுதி வன்முறையில் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் அகதிகளாக வடக்கு நோக்கி வந்தபோது அதைப் பொறுப்பேற்றுப் பராமரித்தனர். தண்ணீர்த் தட்டுப்பாடுள்ள இடங்களில் கிணறுகளை அமைத்துக் கொடுத்தனர். தீண்டாமை நிலவிய கிராமங்களில் புறக்கணிக்கப்பட்ட மக்களு டைய நலன்களைப் பேணுவதில் உழைத்தனர். இப்படிச் சமூகமயமாகி நின்று சிந்தித்துச் செயற்பட்ட பல்கலைக் கழகம் இன்று சமூகத்தோடு தொடர்பே இல்லாமல் ஒடுங்கிவிட்டது. தாழ்வுச்சிக்கலால் அது தவிக்கிறது.


அப்படியென்றால்  யாழ்ப்பாணத்தில் புத்திஜீவிகள், சமூகச் சிந்தனையாளர்கள் இல்லவே இல்லை என்கிறீர்களா?

‘தாழ்ந்து பறக்கும் தமிழ்க்கொடி’ என்று சுந்தர ராமசாமி ஒரு தடவை குறிப்பிட்டார். அப்படியான நிலையில்தான் இன்றைய ஈழத் தமிழ்ச் சமூகம் உள்ளது. உலகம் முழுவதும் பரந்து வாழ்ந்தாலும் அது சிந்தனையில் சிறந்து வாழ்கிறதாகச் சொல்ல முடியாது. யாழ்ப்பாணத்தில் இது இன்னும் மோசமான நிலையில் உள்ளது. யாழ்ப்பாணத்தில் இப்பொழுது கோயில்களும் முதியோர் இல்லங்களுமே அதிகமாகி வருகின்றன. இருக்கிற கோயில்கள் பெருப்பித்துக் கட்டப்படுகின்றன. மதப்பற்றும் மத நம்பிக்கையும் வரவரக் கூடிச்செல்கிறது. ஒரு சமூகம் சீராகச் சிந்திக்கிறதாக இருந்தால் அந்தச் சமூகத்தின் ஊடகங்களிலும் கல்வி நிறுவனங்களிலும் அதற்குரிய சிறப்பான அடையாளங்களைக் காண முடியும்.

இன்றைய யாழ்ப்பாணத்தில் இந்தச் சிறப்புகள் இல்லை. பல்கலைக்கழகத்துக்கு உள்ளேயும் இல்லை; வெளியேயும் இல்லை. ஒப்பீட்டளவில் வெளிச்சூழல் சற்றுப் பரவாயில்லை எனலாம்.

கருணாகரனுக்கான இலக்கிய அரசியல்தான் என்ன ?


அப்படியொன்றில்லை. அரசியல் சார்ந்த இலக்கியம் உண்டு. அதைக் கடந்ததும் உண்டு. வரையறைகள் எதுவுமில்லை.



காலச்சுவடு -இந்தியா 


02 ஆடி 2016
Post a Comment

Popular posts from this blog

"சமூகம் எனக்கு என்ன தந்தது என்பதை விட நான் என்ன சமூகத்திற்கு கொடுத்தேன் என்பதை சிந்திக்கவே நான் விரும்புகின்றேன் ". புலோலியூரான் - நேர்காணல்.

ஈழத்தின் வடமாராட்சி பகுதியான தம்பசிட்டியில் பிறந்து ஜெர்மனி டுசில்டோர்ஃப்,  (Düsseldorf) நகரில் வாழ்ந்து வரும் டேவிட் யோகேசன் புலம் பெயர் இலக்கியப்பரப்பில் "புலோலியூரான்" என்ற புனை பெயரில் அறிமுகமானவர். இவருடைய ஆக்கங்கள் இதுவரை இலக்கியப் பரப்பில் ஆவணப்படுத்தாவிட்டாலும், ஓர் சிறந்த அறிவியல் சிந்தனையாளராகவும் , கணணியியல், பொருளாதாரம், திட்டமிடல், நிதி துறை சார் வல்லுனராகவும் ,அரசியல் செயற்பாட்டாளராகவும்  ,பயிற்சி விமான ஓட்டியாகவும் , ஜேர்மன் அரசினது ஆரம்பகால கணணி மென்பொருள்துறை ஆலோசகராகவும் ஆசிய, வளைகுடா மற்றும் ஆபிரிக்க தேசங்களில் பொருளாதாரம், திட்டமிடல், நிதி ஆலோசகராக என்று பன்முகப்படுத்தப்பட்ட இளைய தலைமுறையை சேர்ந்த புலோலியூரானை வாசகர்களுக்காக பல கட்ட மின்னஞ்சல் பரிவர்த்தனைகள் மூலம் நான் கண்ட நேர்காணல் இது .............
கோமகன்














000000000000000000000000000000000000
உங்களை நான் எவ்வாறு தெரிந்து கொள்ள முடியும்?
" மன்னிக்கவும், நீங்கள் யார் என சொல்லுங்கள்?"!! இலங்கையில் இருந்து ஜேர்மன் வரை நான் அடிக்கடி எதிர்கொண்ட கேள்விகளில் ஒன்று இது. என் வாழ்க்கையில் நான் எதிர்கொண்ட எனக…

"ஆண்கள் உடல்அரசியலைப் பேசலாம் என்றால்,பெண்கள் ஏன் உடலரசியலைப் பாடக்கூடாது"?-நேர்காணல் புஷ்பராணி சிதம்பரி.

ஈழத்தின் வடபுலத்தில்  மயிலிட்டிக் கிராமத்தைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்டு தற்பொழுது பிரான்ஸில் வசித்து வரும்  புஷ்பராணி, தமிழ் ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் ஆரம்பகால  அமைப்புகளான தமிழ் இளைஞர் பேரவையிலும்,அதன் பின்னர் தமிழ் ஈழ விடுதலை இயக்கத்திலும் (TLO) இயங்கிய பெண்போராளி ஆவார். அத்துடன் இவர் தமிழ் இளைஞர் பேரவையின் மகளிர் பிரிவுக்கு  அமைப்பாளராக இருந்திருக்கின்றார். ஆயுதம் தாங்கிய தமிழ் ஈழத்தேசியவிடுதலைப்  போராட்ட வரலாறில் முதன் முதலாகச்  சிறை சென்ற இரு பெண்போராளிகளில் ஒருவராக எம்மிடையே அடையாளப்படுத்துள்ளார். இவர் பல்வேறு தளங்களில் இருந்தவர்களுடனும், அன்றிருந்த தமிழ் ஈழத்தேசிய விடுதலைப்போராட்ட  இயக்கங்களின் தலைமைப் பொறுப்புகளில் இருந்தவர்களுடனும், அவர்கள் அந்தப் பொறுப்புகளுக்கு வருவதற்கு முன்பாகவே அவர்களுடன் ஒன்றிணைந்து  தமிழீழ விடுதலைப்போராட்டத்தில் ஓர் சக போராளியாக இருந்திருக்கின்றார். இந்த விடுதலைப்போராட்டத்தில்  பலவிதமான சித்திரவதைகளையும் சாதியரீதியாக  ஒடுக்குமுறையையும் சந்தித்தவர் புஷ்பராணி சிதம்பரி. அன்றைய காலகட்டத்தில் இருந்த சாத்வீகப்  போராட்டத்தில் நம்பிக்கை இழந்த இளைய தலைமுறையினருடன் …

"கலை உண்மையைப் பேசவேண்டும் ; கலைஞனும் உண்மையின் பக்கத்திலேயே நிற்க வேண்டும்" - நேர்காணல் யேசுராசா.

அ.யேசுராசா  தாயகத்தின்  குறிப்பிடத்தக்க கவிஞர், சிறுகதையாசிரியர், விமர்சகர், இதழாசிரியர் மற்றும் பதிப்பாளர் என்று பன்முக ஆளுமை  படைப்பாளி . 1968 முதல் கவிதைகள், சிறுகதைகள், மொழிபெயர்ப்பு, பத்தி எழுத்துக்கள், விமர்சனம் போன்ற பல தளங்களில் தீவிரமாக இயங்கிவரும் அ .யேசுராசா கலை, இலக்கியங்கள் அனுபவ வெளிப்பாடாய் அமையவேண்டுமென்பதிலும், கலை இலக்கிய உலகில் அறம்சார்ந்த நிலைப்பாடு பேணப்பட வேண்டுமென்பதிலும் உறுதிகொண்டதோர் இலக்கியவாதி . அத்துடன் நின்றுவிடாது யாழ். திரைப்பட வட்டம், யாழ். பல்கலைக்கழக புறநிலைப் படிப்புகள் அலகின் திரைப்பட வட்டம் என்பவற்றில் தீவிரச் செயற்பாட்டாளராக இருந்திருக்கின்றார் .
பதினொரு ஈழத்துக் கவிஞர்கள், மரணத்துள் வாழ்வோம், தேடலும் படைப்புலகமும் ஆகிய நூல்களின் தொகுப்பாளர்களில் ஒருவராகவும் . காலம் எழுதிய வரிகள் கவிதைத் தொகுதியின் தொகுப்பாளராகவும் . அலை சிற்றேட்டில் முதலில் ஆசிரியர் குழுவிலும் - நிர்வாக ஆசிரியராகவும் பின்னர் 25ஆவது இதழிலிருந்து ஆசிரியராகவும் இருந்த அ .ஜேசுராசா , இளைய தலைமுறையினரின் வளர்ச்சியை இலக்காகக் கொண்டு கவிதை, தெரிதல் ஆகிய இதழ்களை வெளியிட்டு அவற்றின் ஆசிரிய…